84 - 
deels donkerbruin geworden massa zich allengs samenpakken en 
vervloeien. 
liet zuur vormt in sterk zwavelzuur een geelachtige oplossing, in 
sterk salpeterzuur lost het weinig of niet op, ook bij verhitting, 
waardoor evenwel een geelachtige kleur ontstaat Ook in zoutzuur 
is het weinig oplosbaar, gemakkelijk evenwel in ijsazijn, wmaruit 
het door water in amorphen staat wordt neergeslagen. 
De giftigheid van sandoricumzuur is niet zeer belangrijk, hetgeen 
vermoedelijk in verband staat met de geringe oplosbaarheid in water 
en in alkali, welke oorzaak is, dat een eenigszins aanmerkelijke 
dosis slechts in emulsie kan worden aangewend. Yandaar zeker, 
dat giften van 20, 30 of 50 mgr., bij kikvorschen geïnjicieerd, vrij 
wel gelijke uitwerking hadden. Tusschen de kristallijne en de 
amorphe (door zuur gepraecipiteerde) stof werd geen onderscheid 
in toxiciteit waargenomen. De verschijnselen zijn voornamelijk 
stoornis in de ademhaling, welke, na een stadium van heftigheid, zeer 
gering van omvang, zeldzaam en ongeregeld wordt, aanhoudend 
stilzitten en ongevoeligheid voor uitwendige prikkels, die na een 
dag nog min of meer voortbestaat. 
De waargenomen verschijnselen veroorloven wel, de mogelijkheid 
te onderstellen, dat in qualitatief opzicht de physiologische werk- 
zaamheid van sandoricumzuur met die van dysoxylonzuur — zie 
hierna — overeenstemt, doch ten gevolge van de moeielijke oplosbaar- 
heid zich niet ten volle ontplooien kan. 
Bij een Cavia veroorzaakte inspuiting van 50 mgr. eenige traag- 
heid en gebrek aan eetlust, na twee dagen door herstel gevolgd. 
Ten einde ook in de vruchtschil het sandoricumzuur op te sporen, werd 
70 gram poeder van gedroogde schillen — van rijpe vruchten — met 
aether langdurig uitgetrokken, en de verdampingsrest van den aether, 
bijna 10 gram bruine, vernisachtige zelfstandigheid, met alkohol in de 
koude behandeld, waardoor alles gemakkelijk oploste, met uitzondering 
van een weinig, bijna kleurloos poeder. Verwarmen met alkohol 
deed dit in oplossing gaan, door dierlijke kool kon de vloeistof ont- 
kleurd worden; het résidu, dat zij bij verdamping achterliet — om- 
streeks 100 mgr. — werd gemakkelijk als sandoricumzuur herkend. 
