•=- 92 — 
De smakclooze stof, uit de olie bij behandeling met petrolcum- 
aether onopgelost achtergebleven, leverde met natriumcarbonaat in 
water een schuimende oplossing. Het neerslag, in deze vloeistof 
door baryumacetaat bewerkt, werd, uitgewasschen zijnde, in water 
verdeeld en door zoutzuur ontleed, waarbij een weeke, harsige sub- 
stantie zich afscheidde, die na droging tot een geel poeder kon worden 
gewreven. Dit gedroeg zich in de meeste opzichten als dysoxylon- 
zuur. Dat de toxiciteit merkbaar geringer was — 40 mgr. doodde 
een middelmatigen kikker in omstreeks 20 uren — zal door ver- 
ontieinigingen van het zuur te verklaren zijn. 
Een nadere hoeveelheid van dit zuur, door aether aan het met 
petroleumaether geëxtraheerde poeder der zaden onttrokken, werd 
opgeofferd aan verschillende, niet geslaagde, pogingen om een kleur- 
loos, zoo mogelijk kristallijn product te bereiden. 
Andere deelen van B, alliaceum werden niet onderzocht. 
Dysoxylon amooroides Mig. var. 
otophora K. et Y. 
In den katalogus van ’s Lands Plantentuin komt deze Javaansche boom 
onder de namen D. macrophyllim T. et B en D. piibescens T. et B. 
voor; zie Koorders On Valetox 1. c., 86. 
De rioolachtige geur, aan den bast eigen, gaat bij destillatie in 
waterdamp, zoowel op zich zelf als onder toevoeging van kalk, in 
het destillaat over. Bij deze laatste bewerking vertoont het de- 
stillaat sterk alkalische reactie, welke niet aan vluchtig alkaloïd, doch 
aan ammonia te wijten bleek. 
De bast bevat omstreeks 5°/o bittere olie, door petroleumaether 
te onttrekken, welke niet nader onderzocht werd. Extractie met 
aether leverde daarna een rest, waaruit een met dysoxylonzuur ge- 
heel overeenkomende stof kon worden afgezonderd, tot een gehalte 
van ± 1°/q, op droog bastpoeder berekend. 
Slechts onbeduidende sporen alkaloïd werden in den bast ge- 
vonden. 
