— 98 — 
Op talrijke punten bestaat dus overeenkomst met dysoxylonzuur ; 
lansiumzuur onderscheidt zich evenwel van laatstgenoemde ver- 
binding in zijn verhouding tegenover alkaliën. 
Ook de toxiciteit van lansiumzuur is belangrijk geringer. Een 
kikvorsch van 43 gram lichaamsgewicht, wien 40 mgr. van het 
zuur in neutrale oplossing werd ingespoten, vertoonde aanvankelijk 
versterkte ademhaling en bewegelijkheid, allengs namen beide af, 
hoewel de ademhaling langen tijd normaal bleef ; na 7 uren waren de 
ledematen verlamd en was de respiratie meestal onwaarneembaar, 
eenige uren later werd het dier dood gevonden. Een dosis van 50 
mgr. lansiumzuur gaf gelijksoortige verschijnselen. Na 21/2 uur 
stond de ademhaling stil en was beginnende verlamming van de 
ledematen waar te nemen. u. later werd rugligging verdragen, 
het hart werkte nog zwak, doch had na nog 4 uur geheel opge- 
houden te kloppen; stilstand in diastole. Zoowel motorische zenuwen 
als spieren waren toen nog goed prikkelbaar; een naald, in het rug- 
gemerg gebracht, veroorzaakte zwakke reactie van de achterpooten, 
terwijl de voorste ledematen volstrekt niet reageerden. 
Niet alleen quantitatief, doch ook qualitatief valt derhalve in de 
toxische werking van dysoxylonzuur en lansiumzuur een duidelijk 
verschil op te merken; blijkbaar wordt door het eerste het peri- 
pherisch zenuwstelsel eerder aangetast dan door het laatste. 
Ondanks de overeenstemming in vele opzichten kan dan ook aan 
identiteit van beide zuren, op grond van de genoemde verschilpun- 
ten, niet gedacht worden. 
In de groene, intens bittere zaden der doekoe-vrucht werd getracht, 
de bittere bestanddeelen op te sporen. De eenvoudigste van de 
gebruikte methoden om deze af te scheiden is de volgende. De 
gedroogde, gepulveriseerde pitten worden door extractie met aether 
nagenoeg geheel ontbitterd, het aether- extract met alkohol gemace- 
reerd, waarbij een geringe hoeveelheid kleurlooze, smakelooze stof, 
vermoedelijk kaoetsjoek, onopgelost blijft. Uit den alkohol houdt 
men een doorschijnende, gele verdampingsrest terug, die, met na- 
triumcarbonaat-houdend water in de koude herhaalde malen behandeld, 
ten deele in oplossing gaat. Toevoeging van baryumacetaat bij de 
