— 103 — 
is smakeloos, onoplosbaar in water, weinig oplosbaar in konden, 
gcmakkelijk in kokenden alkohol, verder lost zij goed op in azijn- 
aether, ijsazijn, aceton, chloroform, minder in amylalkohol, moeielijk 
in aether en in benzol. Zij bevat geen stikstof, begint, in een capil- 
lair buisje verhit, tegen 200° zich te kleuren, bij omstreeks 230° vangt 
smelting aan, tot donkerbruine druppeltjes. Natriumcarbonaat-op- 
lossing tast de kristallen, ook wanneer gekookt wordt, weinig of 
niet aan. In natronloog lossen ze bij verwarming moeielijk, blijkbaar 
onder ontleding, op, tot een gele vloeistof, welke koperproefvocht 
in zwakke mate reduceert ; daarna wordt door koken met zoutzuur 
geen reduceerende stof afgesplitst. Ook wanneer in spiritueuze op- 
lossing met zoutzuur wordt gekookt, neemt het reduceerend vermogen 
niet merkbaar toe. Sterk zwavelzuur kleurt de kristallen terstond 
roodbruin en lost ze allengs tot bruingele vloeistof op. In sterk 
salpeterzuur zijn zij eerst bij verwarming gemakkelijk oplosbaar, 
tot een zwak geel vocht. 
Het alkoholisch extract van den aether-rest, met natriumcarbonaat- 
oplossing herhaalde malen uitgekneed, geeft een bittere, melkwitte 
vloeistof; aan verdunde natronloog wordt daarna bij zachte verwar- 
ming een weeke, smakelooze, niet-giftige stof afgestaan, terwijl een 
dikke olie — l°/o ongeveer — achterblijft. Baryumacetaat doet in 
de troebele natriumcarbonaat-oplossing een neerslag ontstaan, dat, 
uitgewasschen zijnde, in een exsiccator kleverig blijft. Het kan 
door macereeren met aether ontdaan worden van de kleverige stof, 
welke smakeloos en niet giftig blijkt, terwijl uit het in den aether 
niet opgeloste poeder door zoutzuur een bijna kleurlooze, in water 
onoplosbare, amorphe zelfstandigheid wordt afgescheiden. Deze levert 
met bijtend of koolzuur alkali een schuimende oplossing. 20 mgr. — 
de geheele opbrengst uit 278 gram poeder bedroeg slechts 25 
mgr. — veroorzaakte bij een kikvorsch een langzame intoxicatie, 
die eerst na 2 dagen met den dood eindigde. 
Ook in den vruchtwand van H. sumatrana is dus, wel is waar 
slechts tot een onbeduidend gehalte, een zuur aanwezig, dat met 
de vroeger beschrevene giftige Meliaceeën-zuvQn analoog kan geacht 
worden. 
Het bitter bestanddeel van den vruchtwand is bij het praecipi- 
