— 110 
Voorafgaande proeven hadden nl. aangetoond, dat de verdampings- 
rest van de spiritueuze vloeistof herhaaldelijk in water opgenomen 
en aan de lucht op een waterbad verdampt kon worden zonder dat 
de werkzaamheid in merkbare mate gereduceerd werd. Nadat nu 
het zand herhaalde malen met absoluten alkohol uitgekookt en de 
alkohol door destillatie grootendeels verwijderd was, kon de ver- 
giftige stof uit het restant door chloroform worden neergeslagen; 
de verdampingsrest van het filtraat, welke Fehling’s proefvocht 
sterk reduceerde, bleek geen giftig bestanddeel te bevatten. 
Het chloroform-neerslag was een lichtbruine stof, ruim 1 gram 
wegende en boven zwavelzuur indrogende tot een harde korst, 
waarin na eenigen tijd bewaren vele mikroskopische kristalnaaldjes 
waren op te merken. De stof is zeer hygroskopisch, aan de lucht 
vervloeit ze weldra tot een heldere, smakelooze, zeer zwak zuur rea- 
geerende vloeistof, welke in geringe mate reduceerend werkt op 
Fehling’s proefvocht. Ze lost in alkohol zeer weinig op, eveneens 
in de andere gebruikelijke oplosmiddelen, behalve water. Het on- 
derzoek op stikstof naar Lassaigne gaf positief resultaat. Tannine 
en phosfowolframzuur praecipiteeren de waterige oplossing, basiscli 
loodacetaat geeft een neerslag, dat in een overmaat van het praeci- 
piteermiddel oplosbaar is, normaal loodacetaat praecipiteert niet, 
evenmin yzer-, kwik-, goud-, platinachloride, kopersulfaat, kalium- 
bichromaat, iood-ioodkalium, kaliumkwikiodide, pikrinezuur. 
Omtrent den chemischen aard der, zeker nog onzuivere, stof valt 
uit deze weinige opgaven niets van belang af te leiden. De giftigheid 
bleek uit een injectieproef bij een kleine 200 gram wegende: 
een dosis van 25 mgr. veroorzaakte allengs toenemende loomheid, 
na 24 uren werd het diertje dood gevonden. Een kleine kikvorsch 
word door een gelijke hoeveelheid in omstreeks 6 uren gedood; 
verkleinde pupil en voortdurend ineengedoken houding waren de 
uiterlijke kenteekenen der intoxicatie. 
De overeenkomst van het vergiftigingsbeeld met dat van het or- 
spronkelijke sap toont aan, dat inderdaad het werkzaam bestanddeel 
daaruit is afgescheiden, doch een vergelijking van den graad der 
giftigheid leert, dat slechts een klein deel van dit bestanddeel ver- 
kregen werd. Bij voortgezet onderzoek van dit en andere Artocar- 
