— IIB -- 
nu uit twee verschillende glucosiden te bestaan, die zich hierdoor 
onderscheiden, dat, hoewel beide uit het decoct der bladeren door 
normaal loodacetaat werden neergeslagen, thans, na zuivering, het 
ééne, quantitatief verreweg het belangrijkste, uit waterige oplos- 
sing wèl door basisch loodacetaat, doch niet door het normale 
zout gepraecipiteerd wordt. De scheiding heeft plaats door het 
aether-neerslag in water op te lossen en achtereenvolgens de beide ge- 
noemde loodzouten aan te wenden, waarop men de bekomen bezink- 
sels uitwascht, in water verdeelt, door zwavelzuur grootendeels 
ontleedt, om vervolgens door zwavelwaterstof de laatste sporen 
lood te verwijderen; na verdamping worden nu de beide resten nog- 
maals in alkohol opgenomen en door aether neergeslagen. 
Duiden wij beide stoffen als A- en B-sloaneme aan, van welke 
bet eerste met normaal, het laatste alleen met basisch loodacetaat 
een onoplosbare verbinding levert. 
Het totaal gehalte van droog bladpoeder aan A B-sloaneïne 
zal naar schatting wellicht 3°/^ bedragen; van B werd ongeveer 
5 maal zooveel afgezonderd als van A. 
A-sloaneïne vormt een grijsachtig poeder, in water gemakkelijk, 
in alkohol veel minder oplosbaar. De waterige oplossing reageert 
zuur en vertoont bij het schudden een sterk, lang blijvend schuim. 
Geconcentreerde baryt-oplossing vormt een praecipitaat, dat in over- 
maat van water geheel verdwijnt. Wanneer overmaat van loodace- 
taat bij een waterige oplossing gevoegd en het gevormde praecipi- 
taat afgefiltreerd wordt, dan blijft het filtraat met basisch loodace- 
taat helder. Met Fehling’s proefvocht wordt de oplossing troebel, 
bij verhitting treedt geen reductie in. Sterk zoutzuur levert in de 
koude een troebeling, welke bij verwarming aanvankelijk oplost; 
daarna treedt echter, wanneer gekookt wordt, een geelachtige troe- 
beling op, het filtraat werkt reduceerend op koperproef vocht. Het 
onoplosbare splitsiiigsproduct, bij het koken met zuur gevormd, is 
in alkohol gemakkelijk oplosbaar, in natronloog met donkergele 
kleur; weinig oplosbaar in aether en in chloro'^orm. 
In sterk zwavelzuur is het glucosied met lichtgele kleur oplosbaar, 
kaliumbichromaat, vanadinezuur-ammoninm enz. geven geen belang- 
rijke kleursveranderingen, 
Meded. PI. XXXI. 
8 
