— 5 — 
Sommigen zal dit geheel overbodig toeschijnen, maar ik weet, dat 
niet allen, die bij de zaak geïnteresseerd zijn, er zoo over denken. 
Er zijn toch medici in Indië, die voor de practijk weinig heil zien 
in een arbeid als die, welke hier verricht wordt. „De therapie 
verlangt geene nieuwe geneesmiddelen”, zeggen zij. Welnu, ik 
geef gaarne toe, dat het eene ideale therapie wezen zou, die ge- 
heel zonder artsenijen haar doel wist te bereiken. Maar die 
ideale toestand is nog niet bereikt; nog altijd is de arts vaak ge- 
dwongen, zijne toevlucht te nemen tot het toedienen van genees- 
middelen, en, al is de artsenij schat, bij vroeger vergeleken, heel 
wat gekrompen, er blijft toch veel over, wat naar de algemeene 
opinie niet gemist kan worden. Dat in onbruik raken van vele 
middelen is daaraan toe te schrijven, dat men erkend heeft, hoe ze 
in vroeger dagen vaak zonder oordeel gegeven werden, of ook daar- 
aan, dat men tegenwoordig betere of eenvoudiger middelen tot zijn 
dienst heeft, ook wel aan de gelukkige omstandigheid, dat men in 
onzen tijd veel meer dan vroeger zonder geneesmiddelen kan uit- 
richten. Maar toch, er zijn nog dikwijls geneesmiddelen noodig, en 
te zeggen, dat men aan de bestaande genoeg heeft en geen nieuwe 
verlangt, is eene theorie, tegen welke sommigen van hèn zelf, die 
haar in woorden huldigen, vaak met daden zondigen door de gretig- 
heid, waarmede zij de synthetische „ines” terstond bij hun verschijnen 
gaan toepassen. 
Het lijdt geen twijfel of uit het plantenrijk, dat, hoe weinig ook 
onderzocht, reeds tal van erkend nuttige artsenij stoffen geleverd heeft, 
zal bij een methodisch onderzoek van eene zoo rijke flora als de Indische 
nog menig bruikbaar specificum aan het licht komen. Met onmogelijk 
schijnt het mij toe, dat reeds het plumierid^ waarover in de vol- 
gende bladzijden zal gehandeld worden, hiervan een voorbeeld zal 
blijken , al is het missohien alleen bij ziekten van dieren toepasselijk. 
Maar er is nog een reden, waarom specieel de medici in Indië 
belang hebben bij het chemisch onderzoek van de Indische planten- 
wereld. Het is bekend genoeg , hoe de consciëntieuze pogingen van 
den arts om eene ziekte te bestrijden maar al te vaak verijdeld wor- 
den doordat de patiënt, al of niet onder toezicht van een doekoen^ 
allerlei „inlandsche obat” tot zich neemt. Nu is het ontegenzegge- 
