— 20 — 
peratuur sterker wordt ; bij 200° is de massa donkerbruin , maar nog 
niet gesmolten. 
Wat de verhouding tegenover verschillende oplosmiddelen betreft, 
gedraagt het plumierid zich als volgt: Kokend water neemt iedere 
willekeurige hoeveelheid op. Laat men eene heet verzadigde oplos- 
sing bij de gewone temperatuur (+ 28®) staan totdat de overmaat 
is uitgekristalliseerd, dan blyken 100 cc. vloeistof omstreeks 11,5 
gram plumierid te bevatten. Door af wrijven of herhaald schudden 
gaan daarentegen in 100 dln. water bij de gewone temperatuur 
slechts dl 2,7 dln. in oplossing. Aether, chloroform, zwavelkool- 
stof, benzol zijn slechte oplosmiddelen voor de bitterstof, geschikter 
zijn azynaether en amylalkohol, vooral wanneer die water be- 
vatten. De water vrije stof (bij 120° gedroogd) is oplosbaar in 
dl 80 dln. aether aceticus, de waterhoudende in omstreeks 50 
dln. ; is de azijnaether met water verzadigd , dan kan hij ongeveer 
3, 4 °/q plumierid opnemen. Kog sterker is het verschil in oplos- 
send vermogen tusschen watervrijen en waterhoudenden amylalkohol. 
Van watervrijen amylalkohol bleek de bij 120° gedroogde bitterstof 
bij de gewone temperatuur nagenoeg 450 dln. ter oplossing te be- 
hoeven, de luchtdroge stof ongeveer 150 dln. Bezigt men amylal- 
kohol, die geheel met water verzadigd is, dan blijft het plumierid 
na bekoeling van eene heet gesatureerde vloeistof opgelost in 56 dln., 
terwijl bij 100° slechts ± 11,5 dln. van het oplosmiddel noodig zijn. 
Bovenstaande cijfers zijn niet met groote nauwkeurigheid bepaald ; 
ze drukken slechts ongeveer de verhouding uit en kunnen op ab- 
solute juistheid geen aanspraak maken. 
Tegenover verschillende reagentiën gedraagt onze bitterstof zich 
op de volgende wijze : 
Eene waterige oplossing 1 : 20 gaf geen neerslagen of andere 
opmerkelijke verschijnselen met platinachloride , goudchloride, 
zilvernitraat , normaal of basisch loodacetaat , kopersulfaat , kwikchlo- 
ride , kaliumkwikiodide , ferrosulfaat , ferrichloride , geel- en rood- 
bloedloogzout , zinksulfaat, chloorcalcium , chloorbaryum , kaliumbi- 
chromaat, pikrinezuur, tannine. 
Met sterke zuren zijn de volgende reacties waargenomen: 
Zwavelzuur geeft dadelijk eene intens gele oplossing; de kleur 
