GLOCHIDION MOLLE BL. 
In den loop van het vorige jaar is Glochidion molle^ een boompje, 
tot de familie der Euphorbiaceeën beboerende, het onderwerp geweest 
van eenig twistgeschrijf in de Indische bladen. De heer R. H. van 
Olden, te Cheribon, begon met, naar aanleiding van een sterfgeval ten- 
gevolge van een apebeet, in het Bat. I^euwsblad (Mei) nog eens de 
aandacht te vestigen op het „slangenblad”, waarover hij reeds vroeger 
(1887) een paar brieven schreef in het Tijdschr. voor land- en t inbouw 
en boschkultuur. Het blad, dat hij in die dagen nog slechts tegen 
slangebeten kon aanbevelen, had zich nu ook doen kennen ais 
een middel tegen de beten van dolle honden, oelar lempéh, steken 
van ikan sembilan, schorpioenen enz. — enkele voorbeelden worden 
hier ten beste gegeven— , zou dus ook tegen apebeten wel werk- 
zaam zijn. Te betreuren was het slechts, dat deze heilzame plant 
nog zoo weinig bekend was en zoo weinig verspreid. „Ware de 
verspreiding algemeen, hoe velen zouden gespaard zijn gebleven, 
die nu een pijnlijken dood gestorven zijn.” En verder: „Dit on- 
schatbare geneesmiddel maakt een instituut Pasteur onnoodig.” De 
gebruiksaanwijzing volgt nu: „Men neemt een handvol bladeren, 
wrijve die met een weinig water fijn, geve het sap den lijder te 
drinken en legt de ampas op de te voren goed gezuiverde wond. 
Gemakkelijker kan het al niet.” 
In het bovengenoemde tijdschrift had de schrijver de volgende behan- 
deling aanbevolen : „Men geeft met een lancet eene flinke snede in de 
wond en zuivert die met ammonia liquida, waarna men de ampas van een 
handvol dezer bladeren op de wond legt, terwijl men het sap, dat met het 
fijn wrijven uit die bladeren komt, den gewonde laat drinken.” Hier 
werd dus het slangenblad slechts nebenbei aangewend, nii echter 
wordt het hoofdmiddel, want dat men de wond „te voren goed 
zuiveren” moet, beteekent toch wel niet, dat men daarop de zoo 
