— 48 — 
reeds genoemlie, aan jDranadjlwa-pitten eigen zijn; daar deze echter 
meer specieel bij de Euchresta-NVMdhtQn voorondersteld worden, zul- 
len ze daar uitvoeriger worden besproken. 
Den Soendaneeschen naam ^hi hoeaya'\ dien Filet opgeeft, beb ik 
nooit hooren bezigen. Wel is mij van Midden- Java zoowel bij de 
zoete als bij de bittere pitten de mededeeling gedaan, dat ook de 
naam y^ketjUW' ot y^ketjilW'* daar gangbaar is'. 
Bij eene vergelijking van de zaden van Sterculia javanicoy zoo- 
als die zich in den handel gewoonlijk voordoen — nl. nog slechts met 
de binnenste zaadhuid bekleed — , met de ' eenzadige peulen van 
Euchresta Horsfieldii verwondert het ons niet, dat men deze 
producten algemeen voor zeer na verwant houdt en ze dezelfde 
namen geeft. De overeenkomst is inderdaad treffend. Beide zijn 
nagenoeg ellipso'idisch van vorm en hebben ongeveer gelyke afme- 
tingen, nl. eene lengte van 1,3 en eene dikte van 0,9 c.M. De 
zwarte schil — bij Euchresta de vruchtwand, bij Sterculia de bin- 
nenste zaadhuid — is bij de eerste iets ruwer en veel brozer dan bij 
de laatste: bij Euchresta kan die schil zonder moeite met de vingers 
samengedrukt en, als ze droog is, opengeknepen worden, bij Ster- 
culia gaat dit minder gemakkelijk. Beide vertoonen aan het ééne 
uiteinde een ingedeukt plekje, bij Sterculia de hilus, in den regel wit, bij 
Euchresta de plaats van aanhechting aan den vruchtsteel. De wand der 
Euchresta-wvicht bestaat, behalve uit het zeer dunne zwarte laagje, 
nog uit eene tamelijk dikke, doch weeke, lichtbruine laag, welke 
aan de binnenzijde nog met een uiterst dun vliesje bekleed- is. 
Van de Sterculia-zadiQn is, als gezegd, meestal nog slechts het 
binnenste integument voorhanden, dit is dun, maar vrij stevig. 
Enkele malen komen de Sterculia-zsidLQii voor zooals ze oorspronke- 
lijk uit de vrucht verkregen worden, dus nog niet ten deele geschild. Dan 
neemt men aan den wand vooreerst waar een dun, zeer broos, zwart huidje, 
daar binnen eene dikke, vuilwitte laag van wasachtige consistentie en 
eenigszins kleverig, eindelijk het binnenste integument, boven besproken. 
In het inwendige van het F/wc/imto- vruchtje wordt één hard, 
hoornachtig, lichtbruin zaad aangetroffen, uit twee geheel tegen elkaar 
sluitende zaadlobben gevormd, zonder kiemwit, en, doordat de inte- 
gumenten van de kern losgelaten hebben, schijnbaar door een arillus 
