— 69 — 
wederom beproefd, de kuituur van „Jams” in Europa, en wel in 
Frankrijk, ingang te doen vinden. 
Begrijpelijkerwyze zyn in de zoo even bedoelde oude geschriften — 
reisverhalen en dergelijke — de Diosr.orea-\mo\\Qn verward met andere 
tot voeding gebezigde wortels, van Aroideeën (Amorphophallus cam~ 
panulatus Bl.), Convolvulaceeën (Batatas edulis)^ met die van Manihot 
en zelfs met de gewone aardappels, zoodat in den regel niet zonder 
voorbehoud te zeggen valt, welke van deze producten onder de na- 
men „Jams” i^^ignameè") en ^hatatas^^ verstaan worden. 
Om dezelfde reden is het niet gemakkelijk na te gaan, waar men 
het vaderland der tot voedsel aangekweekte Dioscorea's te zoeken 
heeft. Uit hetgeen De Candolle 1) zegt aangaande de herkomst 
van eenige Dioscorea-sooiten^ blykt, hoe weinig daaromtrent met 
zekerheid bekend is. De in China verbouwde soorten, zegt DC. — 
nl. Dioscorea Batatas^ D. alata en D, sativa — schijnen daar volgens 
Bretschneider 2) inheemsch te zijn. Van die -soorten, welke in 
Japan worden aangekweekt, nl. D. japonica Thurb. en D, sativa L. (?) 
e. a., is dit niet uitgemaakt. D. alata^ de op de Zuidzee-eilanden 
onder den naam ^^oehï’^ het meest algemeen gecultiveerde species, 
behoort op die eilanden vermoedelijk thuis; ze is er wel is waar 
nooit in het wild aangetroffen, maar dit bewijst niet veel, want de 
flora daar ter plaatse is nog weinig onderzocht, buitendien wordt ze 
door schrijvers uit de 17® en 18® eeuw als op Tahiti, N. Guinea 
en de Molukken zeer verspreid voorgesteld. Wat Amerika betreft, 
ofschoon daar talrijke species in het wild groeien, zijn de daar ge- 
kweekte vormen toch waarschijnlijk van elders geïmporteerd. Afrika 
bezit, bij Azië en Amerika vergeleken, slechts een gering aantal 
inheemsche Dioscorea's^ en de Jamskultuur is er niet zeer algemeen. 
Betreffende de in Britsch Indië gekweekte Dioscorea'’s teekent DC. 
het volgende aan: „Roxbürgh énumère plusieurs Dioscoreas cul- 
tivés dans ITnde, mais il n’en a trouvé aucun a l’état sauvage, et 
ni lui ni Piddington ne citent des noms sanscrits. Ce dernier point 
fait présumer une culture peu ancienne, ou jadis peu répandue 
dans ITnde, provenant soit d’espèces indigènes encore mal définies. 
1) A. DE Candolle, L’origine des plantes cultivées, 3e ed. (1886), 61. 
2) Bretschneider, Study and value ol' chinese botanical works, 42. 
