— 72 — 
gegeven in de Price-List van Parkf, Davis and Co. voor 1893 
(p. 24). Bij Dujardik-Beaumetz 1) vindt men van het rhizoom van 
deze soort aangeteekend : „Odeur nulle, saveiir d’abord insipide, puis 
devenant fortement acre. Ce rhizome est regardé comme antispas- 
modique, diaphorétique, expectorant, cardiaque, et on Ie recommande 
contre les coliques bilieuses sous forme d’infusion (30 gr. de rhi- 
zome, eau 600 gr.), la dose étant de 15 grammes chaque fois. Dans 
la Yirginie et dans les autres états du sud, ce rhizome est connu 
par les noirs sous Ie nom de Rheumatism-root^ paree qu’on l’emploie 
contre les rhumatismes. Par une ébullition prolongée, ce rhizome 
perd ses propriétés acres, la chaleur faisant volatiliser Ie principe 
acre ou l’altérant.” 
Een' onderzoek naar de bestanddeelen van D, villosa L. is eenige 
jaren geleden te Philadelphia ingesteld. De desbetreffende publi- 
catie is niet tot mijne beschikking, slechts een referaat in Jahresber. 
d. Pharm. 1888, s. 52, ontleend aan Pharm. Ztg. 1888, N®. 102, 
s 76, en een in Jahresber. d. Ph. 1889, s. 42, ontleend aan Am. 
Journ. of Pharm. 1888, 554. Hieruit blijkt, dat een amorphe sa- 
ponine-achtige stof als werkzaam bestanddeel van het rhizóom 
gevonden is, terwijl voorts een „resinoïd”, dioscoreïne voorhanden 
is, dat door sommigen bij bilieuse koliek uitgebreide toepassing vindt. 
Voor D. hulhifera L. moet men volgens D. B. onderscheid maken 
tusschen de wilde en de gekweekte variëteit. De eerste wordt uit- 
wendig tegen zweren, inwendig, met andere ingrediënten — komijn, 
suiker en melk — gemengd, tegen syphilis en dysenterie gebezigd, 
ook wel in poedervorm met boter tegen diarrhee. De bitterheid, die 
aan den wilden vorm van deze soort eigen is, is bij de gekweekte va- 
riëteit verloren gegaan, en deze wordt als voedingsmiddel aangewend. 
In de straks geciteerde mededeeling van Maisch staat vermeld, 
dat Heckel en Schlagdexhauffex in bovenaardsche knollen van 
Dioscorea bulhifera^ uit Midden- Afrika afkomstig, een glucosied ge- 
vonden hebben, terwijl de onderaardsche knollen van dezelfde plant 
vrij bleken van dit toxisch beginsel. Bij de groote verwarring in de 
nomenclatuur der Dioscorea^s is het intusschen de vraag, of hier wel 
inderdaad van D. hulhifera L. gesproken wordt. 
1) D.B. et Egasse, Les plantes médicinales, 243. 
