— 80 -- 
Reeds de aard van zijne werking verbiedt, aan dit vluchtige 
alkaloïd de geheele toxiciteit van den Dioscorea-wortel toe te 
schrijven. Ook is het daarvoor in te geringe hoeveelheid aanwezig, 
want terwijl uit 5 KGr. versche knollen in het geheel meer dan 6 gram 
van eene alkaloïdmassa bereid werd, waarvan (zie blz. 77) 10 mgr. 
voor een padde doodelijk bleek, bedroeg de hieruit bij eene eerste 
destillatie met water verkregen hoeveelheid vluchtig alkaloïd, welks 
werking zooveel zwakker is, slechts omstreeks 200 mgr. Nu ver- 
tegenwoordigt deze opbrengst uiet het geheele gehalte van den 
wortel aan dioscerecine, want na de eerste destillatie kan deze be- 
werking nog vele malen herhaald worden en steeds nog vluchtige base 
leveren; maar de hoofdmassa van het voorhanden alkaloïd gaat toch niet 
in het destillaat over ; het dioscerecine is dus tot een te laag gehalte 
aanwezig en te zwak van werking om meer dan eene betrekkelijk 
geringe bijdrage te leveren aan de toxiciteit van den wortel. 
Buitendien is het niet gezegd, dat al het verkregen vluchtig 
alkaloïd reeds in de knollen gepraeformeerd voorhanden was ; de mo- 
gelijkheid bestaat, dat het geheel of gedeeltelijk door de destillatie 
uit de niet- vluchtige base gevormd is. Want wanneer men, nadat 
de geheele alkaloïdmassa eenige malen met water aan destillatie is 
blootgesteld geweest, de toxiciteit van het terugblijvende deel onder- 
zoekt, dan blijkt deze sterk gereduceerd te zijn: 10 mgr. doet bij 
een padde nauwelijks eenige verschijnselen van intoxicatie ontstaan, 
de vroeger waargenomen narkose enz. bleven hier uit. Het te loor 
gaan van de giftigheid werd evenzeer opgemerkt bij de destillatie 
van verschen of gedroogden gadoeng met magnesiumoxyde ; het 
alkaloïd, dat uit de terugblijvende massa kon worden bereid, bleek 
slechts geringe toxische werking te bezitten. Het destilleeren met 
water of met magnesia enz. heeft dus zonder twijfel ontleding be- 
werkt en het vermoeden rijst dan van zelf, dat dioscorecine een 
product is, dat ten gevolge van splitsing uit het dioscorine gevormd is. 
Toch meen ik te hebben aangetoond, dat de gadoeng-knollen 
reeds dioscorecine bevatten, al is daarvan misschien niet zooveel 
voorhanden als langs den boven beschreven weg kan worden geïsoleerd. 
Een stuk versche knol werd gestampt, met water en over- 
maat van magnesia gemengd en terstond met chloroform geschud.. 
