— ês — 
Het insect is 4 mM. lang; het lichaam is groen, de pooten 
eveneens, maar de knieën zijn roodbruin, welke kleur het minst 
ontwikkeld is aan de voorpooten. De oogen zijn roodbruin. 
De sprieten bestaan uit 4 leden, het eerste kort en dik, met een 
broeden, roodbruinen ring aan het uiteinde, het tweede lang 
met twee dergelijke ringen, één aan de basis en één aan het 
uiteinde, het derde (met uitzondering van de basis) en het vierde 
zijn dun en lichtbruin. Het uiteinde van het schildje is eveneens 
roodbruin, terwijl zich aan weerszijden daarvan een grijswitte 
plek vertoont. Het achterste gedeelte van het rugschild is 
groenachtig grijswit; de voorrand van het halsschild is gezoomd. 
De zuiger is groen, aan de spits, die tot de inplanting van 
het middelste paar pooten reikt, roodbruin. Het basale lid is 
sterk verdikt. De dijen zijn met zijde-achtige haren bedekt en 
min of meer verbreed; de scheenen zijn fijn roodbruin bestekeld. 
Het eerste tarsale lid van de achterpooten is veel langer dan 
het tweede. Op de voorvleugels vertoonen zich nabij den 
voorrand, de dwarsaders bedekkend, twee bruine plekken. De 
jonge larve is geheel groen, maar na elke ver veiling treden de 
roodbruine teekeningen meer op den voorgrond. 
Het insect moet gebracht worden tot het geslacht Leptoterna^ 
Fieb.; daar het algemeen op de tabak voorkomt, stel ik den 
soortnaam nicotianae voor. 
Het beweegt zich met groote vlugheid over de kleverig behaarde 
bladeren en steekt deze op tallooze plekken aan, waardoor later 
fijne spikkels ontstaan. Toch schijnt dit slechts het geval te 
zijn, wanneer het insect lang op dezelfde plaats zuigt, zooals 
het in gevangenschap doet, wanneer het slechts een enkel blad 
tot zijn beschikking heeft. In de open lucht toch is het aantal 
spikkels gering in vergelijking met het aantal verwondingen, 
dat door het groote aantal dieren moet worden toegebracht. 
In hoeverre het dus aanbeveling verdient, het insect als schadelijk 
te vervolgen, ‘zou ik nog niet durven beslissen ; in allen gevalle 
verdient het echter onder de aandacht der planters te worden 
gebracht. 
Meded. PI LX IV. 
3 
