Snellen verrichtte determinatie tot een minimum terug en wij 
zullen dus voorloopig voor het vlindertje van de omo meteng den 
naam Lita solanella^ Boisd. gebruiken. 
Lita solanella is een tamelijk klein en onaanzienlijk Motje; 
de vleugelspanning bedraagt gemiddeld 15 mM. en de mannetjes 
zijn iets kleiner dan de wijfjes. De voorvleugels zijn bruinachtig, 
bij de mannetjes helderder dan bij de wijfjes, bij welke de 
kleur in het bruingrijze loopt. Tusschen de bruine beschub- 
bing zijn zwarte en witte schubjes waar te nemen; de buiten- 
rand van de voorvleugels draagt een tamelijk lange franje, 
aan den vleugelhoek het langst. De achtervleugels zijn bij 
beide sexen zilverachtig wit, half doorschijnend en van lange 
franje voorzien. 
In haren eenvoudigsten vorm verloopt de ziekte als volgt. 
De vrouwelijke vlinder legt een ei tegen een van de jongere 
bladeren (gewoonlijk het op 3 of 4 na jongste) en wel in de 
vork vormige vertakking van een der zijnerven. Zij beschadigt 
daarbij het weefsel en doet daardoor een prikkel ontstaan, die 
oorzaak is, dat het gedeelte van het blad, dat van de beschadigde 
nerf en de verdere vertakkingen daarvan zijn voedsel ontvangt, 
niet op de normale wijze uitgroeit; de bladoppervlakte wordt 
op die plaats ongelijk en de bladrand vertoont na korten tijd* 
een inham, waaraan bij eenige oefening de aanwezigheid van het 
rupsje kan worden herkend. Dit laatste baant zich een weg in 
het sappige, buiten den vaatbundel gelegen weefsel van de blad- 
nerf en boort daarin in de richting van de hoofdnerf verder, 
een uiterst klein, maar toch zeer duidelijk en soms reeds van 
buiten waarneembaar kanaaltje nalatend. Van de hoofdnerf 
komt de rups in den bladsteel en vandaar in den top van den 
stengel. Hier aangekomen begint zij meer om zich heen te 
vreten, maakt eene grootere of kleinere, meer of minder in 
gangen vertakte holte en doet op die plaats eene buikachtige 
opzwelling van den stengel ontstaan, waaraan de ziekte ver- 
moedelijk haren nnam heeft te danken. 
