12 — 
geelachtig en het basale gedeelte van de dekschilden is fijn 
gemarmerd bruin met een donker, niet altijd even goed ont- 
wikkeld stipje op twee derde van de lengte in het midden. 
In levenswijze komt zij met de vorige soort overeen, maar zij 
is bovendien op allerlei andere gewassen te vinden. 
D. Podops vermiculatus^ Voll. PI. I, fig. 7. 
Lichaamslengte 8 — 9 mM. Kleur dofbruin, over het geheele 
lichaam eenigszins gemarmerd. Op den thorax vier, in een 
dwarse rij geplaatste, kleine, geelbruine stipjes. De hoekpunten 
van de basis van het schild en een kleine plek in het midden 
daarvan geelbruin. Het schild bedekt nagenoeg het geheele 
achterlijf; alleen de flanken daarvan worden bedekt door de 
lederachtige basis der voorvleugels. Onderzijde van het lichaam 
zwartbruin, dijen eveneens, schenen lichtbruin. Oogen buiten 
den buitenlijn van den kop uitstekend. 
Deze wants en een paar andere, sterk op haar gelijkende 
Podops-soorten zuigen vooral aan de stengels van de paddi, waar- 
door zij overlangsche, langwerpige, bruine vlekken veroorzaken. 
4. De Om o Poetih. 
Deze ziekte ontleent haren naam aan het voorkomen van de 
bladeren der aangetaste planten, die gedeeltelijk en vooral aan 
den top zoodanig zijn aangevreten, dat slechts de opperhuid 
aan ééne zijde is overgebleven. Deze, opdrogend en verschrom- 
pelend, doet zich dan voor als een witachtig vlies] e en wanneer 
een groot aantal planten in hevige mate op der gelijke wijze 
is aangetast, vertoont zulk eene sawah het eigenaardige voor- 
komen, waaraan de naam der ziekte is ontleend. 
Er zijn twee diersoorten, die de paddi op deze wijze bescha- 
digen; beide zijn rupsen van tamelijk kleine vlinders, die be- 
hooren tot de familie der Pyralidae of Lichtmotten. 
A. Cnaphalocrocis jolinalis^ Led. 
Dit vlindertje is afgebeeld op PI. I, fig. 14. De groenachtige, 
half doorschijnende rups vertoont geen bijzondere kenteekenen ; 
