55 — 
kinatuin. Zij gelijken veel op de roesbdiertjes, zijn iets grooter 
en hebben in plaats van de naald een langwerpig, vierhoekig, 
licht vlekje op het scutellum. Hier hadden alle mannetjes een 
zwarten thorax, en van de 31 ontvangen wijfjes hadden 22 een 
roeden, 9 een zwarten thorax). 
De laatst beschreven Helopeltis-^oovi is op de thee-onderne- 
mingen van West-Java verreweg de meest algemeene. De eerste 
komt, naar het schijnt, vooral in lagere streken voor. 
De wijfjes van H, theivora zijn in het bezit van een legboor, 
die is ingeplant aan den achterrand van op twee na den laatsten 
segmentring van het achterlijf. In de rust wordt deze legboor 
plat tegen het lichaam gedragen, in achterwaartsche richting, 
zoodat haar uiteinde met het uiteinde van het abdomen samen- 
valt. Zij is sabelvormig van gedaante en vertoont aan het 
uiteinde zeer fijne tandjes, die dienen moeten om bij het leggen 
der eieren het weefsel der plant door te zagen. Bij H. antonii 
is de legboor aan het achtereinde van het abdomen bevestigd 
en wordt in de rust naar voren gedragen. 
C. De Eieren. 
De eieren worden meestal twee aan twee gelegd en wel in de 
jonge takjes van den theeheester. Zij zijn, de geringe afmetin- 
gen van het volwassen insect in aanmerking genomen, tamelijk 
groot, 1,4 — 1,5 mM. lang, langwerpig elliptisch van vorm, maar 
een weinig afgeknot aan het ééne uiteinde, waar zich twee 
draadvormige aanhangsels vertoonen. Onmiddellijk na het leg- 
gen zijn zij glinsterend wit, later worden zij dof en tegen den 
tijd, waarop de larve zal te voorschijn komen, worden ze 
roodachtig. 
Het moederdier moet over eene tamelijk groote kracht beschik- 
ken, om in een takje eene zoodanige ruimte te maken, dat daarin 
twee eieren van de boven aangegeven afmeting kunnen worden 
geborgen. Zij heeft daartoe niet alleen de opperhuid en het daar- 
onder liggende, parenchymatische weefsel, maar ook het hout- 
lichaam te doorboren, omdat het afgeknotte gedeelte van het 
ei nagenoeg gelijk met het buitenoppervlak van het takje komt 
