— 83 ~ 
PI. III, fig. 24; zijn wetenschappelijke naam is Rhodoneiira 
myrtaea^ Dry. 
De algemeene kleur is bruinachtig steenrood; op de vleugels 
bevinden zich talrijke, soms in rijen gerangschikte, fijne, donkere 
teekeningen, die naar den binnenrand der achtervleugels het 
duidelijkst worden. Op den voorvleugel vindt men bij sommige 
exemplaren eene doorschijnende vlek (PI. III, flg. 25); bij de 
meeste exemplaren is deze vlek echter in het geheel niet of in 
veel geringer afmeting aanwezig. 
De onderzijde der vleugels vertoont de donkere streepjes 
duidelijker dan de bovenzijde; bovendien ziet men daar op den 
voorvleugel, aan den buitenrand, nabij den top eene vierkante, 
donkere, naar binnen fijn geelbruin begrensde vlek. 
Deze vlinder heeft een zeer groot verspreidingsgebied, dat zich 
niet alleen over geheel Zuidelijk en Zuidoostelijk Azië maar ook 
over West-Indië uitstrekt. De eieren heb ik nog niet gevonden, 
maar het is zeer waarschijnlijk, dat deze op of nabij de jongste 
bladeren worden gelegd. 
3. Bladvretende Rupsen. 
De rupsen van Ophiusa serva^ Fabr., een tamelijk fraai getee- 
kende, groote Uil (PI. V, flg. 3), zullen op den duur voor de 
cultuur der Palaquimn-sooiten een gevaaar opleveren. Ontving 
ik ze reeds meermalen uit den cultuurtuin te Buitenzorg, in 
Juni 1902 traden ze vrij plotseling in de aanplantingen te Tji- 
petir in zóó groeten getale op, dat een groot complex vrij oude 
boomen zoo goed als geheel kaalgevreten was. 
De vlinder, die een vleugelspanning heeft van gemiddeld 60 
mM., heeft de voorvleugels bruinachtig met zwarte teekeningen, 
die nu eens zeer duidelijk zijn, dan weder nagenoeg geheel 
ontbreken. In dit opzicht bestaat de grootst denkbare verschei- 
denheid. De achtervleugels daarentegen varieeren minder; deze 
zijn grijsachtig zwart van kleur en vertonnen ongeveer op de 
elft een witte, niet zeer scherp begrensde en veelal niet tot den 
nnenrand doorloopende dwarsstreep, terwijl de buitenrand drie 
