— 84 — 
witte vlekken vertoont: één nabij den voorrand, een tweede on- 
geveer in het midden (deze is het duidelijkst en het scherpst 
begrensd) en een derde nabij den analen hoek. Deze laatste vlek 
is niet altijd duidelijk ontwikkeld. Kop, thorax en abdomen 
hebben de grondkleur der voorvleugels. 
De rups, die tot 60 inM. lang wordt, is in den volwassen 
toestand zeer fraai. Bij een donker violette, dikwijls tot zwart 
naderende grondkleur vertoont zij talrijke lichtere, fijn geteekende 
plekken. Op het vijfde lichaamssegment bevinden zich twee zeer 
donkere, ronde vlekken, die oranje omzoomd zijn en zich als 
oogen voordoen. De ademhalingsopeningen zijn steenrood, breed 
zwart omzoomd. Op het twaalfde segment bevinden zich twee 
puntige, okerkleurige verhevenheden. Het voorste paar buik- 
pooten is slechts rudimentair ontwikkeld. De buikzijde van 
het dier is licht leverkleurig, met donkere plekken tusschen 
elk paar pooten. De vlek tusschen het voorste paar buikpooten 
is het grootst. 
De kop vertoont bij een zeer donkere grondkleur helder gele 
achterhoofdsvlekken en wangvlekken en een fijne, gele teekening 
op het aangezicht. 
De pop is bruin, door een ijl, vuilwit spinsel omgeven. 
De vraatzucht van deze rupsen is zeer groot; wanneer ze 
worden gestoord, slaan zij krachtig met het lichaam heen en 
weer en vallen daarbij niet zelden op den grond. 
De verpopping heeft soms plaats op den boom zelf in een 
daartoe half opgerold blad; meestal echter begeven de rupsen 
zich naar den grond en verpoppen zich tusschen en onder het 
afgevallen blad. In den grond vond ik geen poppen. 
Toen ik de aangetaste tuinen bezocht, was voor de meeste 
rupsen het tijdstip der verpopping reeds gekomen en zoo konden 
zij, door samenvegen en verbranden van het afgevallen blad, in 
groeten getale worden gedood. 1) 
1) Aan de hier besproken diervormen kunnen nog worden toegevoegd 
sprinkhanen, krekels enz., die vooral de jonge planten beschadigen. 
Deze diervormen zijn eigenlijk voor alle cultuurplanten schadelijk en ik acht 
het overbodig, ze telkens weder te releveeren. 
