— 9 ^ -- 
dier goede diensten bewijzen bij zijne pogingen om zich door 
harde weefsels heen te boren. 
De larve is een groote engerling, die tot 70 en zelfs 80 mM. 
lang kan worden. Zij heeft een harden, bruinen kop en, evenals 
alle engerlingen, een vooral aan het achtereinde zeer week en 
opgezwollen lichaam. De pooten zijn kort en niet sterk genoeg 
om het lichaam te dragen, zoodat het dier steeds op ééne zijde 
ligt. Het geheele lichaam is, op de laatste segmenten na, met 
korte, stekelige haren bezet. 
De larven van de groep der Reuzenkevers, waartoe ook de 
klappertor behoort, mogen uitwendig op de schadelijke enger- 
lingen gelijken, zij doen toch weinig of geen kwaad, daar zij 
zich veelal voeden met plantaardige, soms ook met dierlijke stof- 
fen, die reeds in een toestand van ontleding verkeeren. Zoo 
vindt men de larven van den klappertor vooral in de stammen 
en stronken van doode klapperboomen, waar zij dikwijls in een 
onbegrijpelijk groot aantal huisvesten. Bovendien komen zij 
voor bij mesthoopen, in ampas en eigenlijk op allerlei plaatsen, 
waar zij de zooeven genoemde levensvoorwaarden vervuld vinden. 
Is de larve dus een onschadelijk dier, niet alzoo het volwas- 
sen insect, dat zich daaruit ontwikkelt na een poptoestand, 
waarvan de juiste duur mij nog niet bekend is, maar die in geen 
geval lang mag genoemd worden, als men de groote verande- 
ringen in aanmerking neemt, die in die weinige weken aan het 
dier plaats grijpen. De poptoestand wordt doorgebracht op de 
laatste verblijfplaats der larve en wel in eene ovale ruimte, die 
de larve door regelmatige, draaiende bewegingen van haar 
lichaam weet te vormen en die bekleed is met onaangetast 
gebleven, vezelige bestanddeelen harer omgeving. Door den 
druk van het lichaam der larve is die bekleeding dikwijls eene 
tamelijk vaste massa geworden, die als één geheel, met de pop 
erin, uit een dooden boom kan worden gehaaid. 
De kevers vliegen tijdens en na de avondschemering. Zij 
bezoeken dan de klapperboomen, waar zij aan de buitenzijde 
tegen de basis der bladstelen beginnen te boren. De hardheid 
van het weefsel is hen, dank zij de krachtige monddeelen en 
