95 — 
het weefsel der plant zal worden opgenomen, dat dit laatste er 
een, de kevers afschrikkenden smaak door zal krijgen. 
Doch ook praeventieve maatregelen verdienen aanbeveling. 
Afgestorven boommn moeten uit de aanplantingen worden ver- 
wijderd, daar zij groote kweekplaatsen van larven zijn. Ophoo- 
pingen van plantaardigen afval mogen evenmin worden geduld 
en de, in den grond blijvende stronken van omgekapte boomen 
moeten zooveel mogelijk worden vernietigd. 
2. Snuitkevers. 
Er is een vrij groot aantal soorten van groote, in hoofdzaak 
bruine of bruinzwarte Snuitkevers, wier larven in het zachte, 
binnenste gedeelte van den stam der Klappers — en van vele 
andere palmen — hun leven doorbrengen. Zij gelijken onderling 
sterk op elkander, vertoonen op den thorax dikwijls donkere 
vlekken, hebben sterk geribde dekschilden en op den langen, 
buisvormigen snuit dikwijls chitineuze uitwassen van verschil- 
lenden vorm. Systematisch behooren zij tot de geslachten RJnm- 
cJ>,ophorus^ Omotemnus^ Gyrtotrachelus e. a. Hunne levenswijze is 
in het algemeen de volgende. 
De wijfjes zijn voorzien van een tamelijk lange legboor, waar- 
mede zij hare eieren nabij de basis der bladscheden in het weefsel 
van den boom brengen. Met zelden ook maken zij gebruik van 
de gangen van den Neushoornkever. 
De uitkomende larven zijn, als alle Snuitkeverlarven, poot- 
looze dieren, die eenigszins aan vliegenmaden doen denken en 
zich een weg banen naar het midden van den stam, waar zij 
dikwijls in aanzienlijken getale zijn te vinden. De larven van 
sommige soorten bereiken eene lengte van circa 50 mM. en zijn 
dikke, vleezige dieren met een kleinen, donkerbruinen kop, die van 
vrij kleine kaken is voorzien. Het segment achter den kop is nog 
eenigszins chitineus, maar het overige lichaam is door eene dikke, 
rimpelige huid omgeven. Aan het achtereinde vindt men eene plat- 
te, chitineuze plaat, die bij de voortbeweging als een soort 
van naschuiver dienst doet. Het lichaam is zoo goed als met 
behaard. 
