— 24 — 
Het alkaloïd, dat uit alkalische oplossing in aether wordt uitge- 
schud, smaakt bitter en geeft duidelijk neerslagen met de gewone 
algemcene reagentiön; de gevoeligheid voor deze reactieven is zeer 
groot: MAYER’sche oplossing veroorzaakt nog bij eene verdunning 
van 1:300000 waarneembare troebeling. In overmaat van bijtend 
alkali lost het alkaloïd niet op. De reacties met sterke zuren 
zijn de volgende: zwavelzuur: niets, zoutzuur: niets, salpeterzuur: 
geelbruin, Fröhde’s reagens : licht blauw-groen, zwavelzuur, dat een 
spoor salpeterzuur bevat: fraai lichtblauw, bij aanwezigheid van 
iets meer salpeterzuur: prachtig blauw-groen, spoedig verbleekend. 
Uit den vrij dunnen bast van zware takken kreeg ik 0,5% kleur- 
loos, kristallijn alkaloïd ; ook in het takhout was een weinig aanwezig. 
Ook uit de bladen kan men het alkaloïd bereiden, door de wa- 
terige oplossing van een met azijnzuur houdenden spiritus bereid 
extract, na wassching met aether, alkalisch te maken met koolzure 
soda en nu met aether te schudden. Het alkaloïd gaat dan echter 
niet gemakkelijk in den aether over: viermaal uitschudden was nog 
niet voldoende om de waterige vloeistof geheel alkaloïdvrij te maken. 
(Opbrengst uit de gedroogde bladeren: 0,15% alkaloïd.) Beter dan 
in aether alleen, lost het alkaloïd op in een mengsel van aether en 
alkohol. Schudt men eene dergelijke oplossing met water, dan depo- 
neert zich een aanzienlijk deel van het alkaloïd als een wit, licht 
poeder. Bij eene voorloopige proefneming bleek deze Cocculas 
base zéér giftig: 25 mgr. doodde een kip in weinige minuten. 
Prof. Plugge, de op 29 Juni 1897 te Buitenzorg overleden hoogst verdien- 
stelijke toxicoloog heeft met eene kleine hoeveelheid vroeger door mij te Bui- 
tenzorg bereid bastalkaloïd van Cocculus laurifolius (Plugge noemt dit 
alkaloïd „coclaurine”) belangrijke pharmakologische proeven genomen, 
waarvan de resultaten zijn gepubliceerd in het Ned. Tijdschr. voor 
Geneeskunde 1893, Dl. I, 744. De eindconclusie, waarin P. de uit- 
komsten zijner onderzoekingen samen vat, is, „dat het coclaurine een in 
zijne werking met curare overeenstemmend vergift is, dat, zoover wij uit 
de proeven kunnen afleiden, geene werking op hersenen , ruggemerg , ze- 
nnwstam en spier uitoefent, maar bepaaldelijk de intramusculaire uiteinden 
van de motorische zenuwen verlamt. De sensibele zenuwen blijven gerui- 
men tijd prikkelbaar. Zij vertoonen eerst na de totale verlamming der 
motorische zenuwen eene langzaam toenemende vermindering van prik- 
