— 26 — 
verden, deels vergiftige, alkaloïden, terwijl in ééne soort eene intens 
bittere, doch niet alkaloïdische stof aangetroffen werd. 
PERICAMPYLUS Miers. 
Pericampylus incamis Miers. 
De bast bevat geen alkaloïd, maar eene intens bittere stof, die 
noch door normaal, noch door basisch loodacetaat uit de waterige 
oplossing neergeslagen wordt. Wel geeft zij met tannine een prae- 
cipitaat. De uit twee gram bast afgezonderde hoeveelheid dezer 
bitterstof had geenerlei toxische uitwerking op een padde. De wate- 
rige oplossing wordt door koken met verdund zoutzuur sterk troebel. 
In Jahresber. d. Pharm. 1892, 122 vindt men omtrent Pericampylus inca - 
nus de volgende aanteekening, ontleend aan Bullet. of Pharm. 1892,123: 
„Die Hinde des Rhizoms dieser australischen Pflanze enthalt einen 
giftig wirkenden Körper, welcher aus dem Decoct durch eine Reihe von 
Alkaloïdreagentien gefallt werden kann, aber nicht durch Alkaliën oder 
deren Carbonate. Auf Frösche wirkt dieser Körper betaubend, ohne Zuc- 
kungen hervor zu rufen”. 
Eene andere Pericampylus-sooict bleek veel alkaloïd in den bast 
te bevatten, minder in de bladen ; de uit den bast bereide base gaf 
met tannine geen neerslag, wel met de overige algemeene reactieven. 
Voor Bufo was dit alkaloïd giftig. 
FIBRAUREA Lour. 
Fibraurea tinctoria Lour 
De met kokend water bereide oplossing van het spiritueus extract 
van takbast heeft eene hoog gele kleur, die niet door normaal of 
basisch loodacetaat wordt weggenomen. Als men echter de van de 
loodpraecipitaten afgefiltreerde vloeistof met zwavelwaterstof behan- 
delt, dan wordt het kleurend bestanddeel mechanisch meegenomen 
met het zich afzettende zwavellood, en kan daaraan door kokenden 
alkohol onttrokken worden. De verdampingsrest der dus verkregen 
