— 29 — 
nomen moot worden vóór men het zaad kan eten. Spreken wij er van, 
dat iets zoo bitter is als „gal”, de Chinees zegt: ’t is zoo bitter als een 
lotospluimpje” (*). Rumphius (Herb. Amb. Y I, 168) verneldt, dat een 
aftreksel dezer bittere pluimpjes als thee gedronken wordt. 
Een alkoholisch extract der Nelumbium - kiemen wordt in water 
opgenomen, de oplossing met aether gewasschen, natriumcarbonaat 
toegevoegd en met aether uitgeschud; deze neemt een wit kristallijn 
alkaloïd op, dat, in zwavelzuur houdend water opgelost, duidelijke 
neerslagen geeft met pikrinezuur, Mayer’s vloeistof, jood- joodkalium, 
tannine, platinachloriede en sulfocyaankalium. Ter uitbreiding van 
het onderzoek ontbrak te Buitenzorg het materiaal. 
Uit de rhizomen van Nymphaea en Nuphar zijn bereids vroeger 
alkaloïden geïsoleerd. 
CAPPAMDACEAE. 
CRATiEVA L. 
Van eene niet nader gedetermineerde Crataeva- soort, afkomstig 
van Banka, werden bast en bladen met negatief resultaat op alkaloïd 
onderzocht. Zij bevatten echter eene door tannine en door basisch 
loodacetaat praecipiteerbare stof. Ter verkrijging van dit lichaam 
werd een spiritueus extract, zonder zuur bereid, in water opgeno- 
men, met normaal loodacetaat gepraecipiteerd, waardoor een vlokkig 
bezinksel ontstond, dat afgefiltreerd werd, en nu basisch loodacetaat 
toegevoegd. Het daardoor veroorzaakte neerslag, in water gesuspen- 
deerd en door zwavelwaterstof ontleed, leverde na verwijdering van 
het zwavellood eene intens gele vloeistof, die door neutralisatie met 
bijtend of koolzuur alkali donkerder werd. IJzerchloriede kleurt 
deze oplossing donkergroen, zij wordt niet door normaal, wel door 
basisch, loodacetaat neergeslagen. Zuur maken doet de gele kleur 
der oplossing verdwijnen; de zure vloeistof wordt bij koking zeer 
licht bruin. Noch direct, noch na koking met minerale zuren, werkt 
de gele vloeistof reduceerend op Feüling’s proefvocht. Het gekleur- 
de lichaam gaat in chloroform niet over, evenmin in benzol. Ver- 
(*) E. Bretschneider, Botanicon Sinicum, Part II (1893). 
