— SÖ — 
moedelijk is het eene stof, verwant aan rutine , dat in deze familie 
(Capparis spinosa L.) reeds vroeger is aangetroffen. 
BI XACEA E. 
Van Bixa Orellana L. werd de gele stambast zonder resultaat op 
berberine onderzocht. De aanwezige bittere stof is geen alkaloïd, gaat 
uit zure oplossing in aether over, doch niet zeer gemakkelijk, lost 
in water goed op en wordt door normaal loodacetaat neergeslagen Zie 
voor deze plant: Schetsen van Ind. nuttige planten II. (1895), no. 14. 
PANGIUM EN ANDERE PANGflEAE. 
In het Eerste Verslag — Mededeelingen VII — is uitvoerig beschre- 
ven, hoe in verschillende deelen van Pangium edule Reinw., als- 
mede in twee Hydnocarpus- soorten, de aanwezigheid van cyaan water- 
stof werd aangetoond. Deze proeven zijn later uitgebreid en zoodoende 
is nog in verschillende andere Pangieeën een blauwzuurgehalte 
geconstateerd, terwijl de vertegenwoordigers van andere afdeelingen 
der Bixaceeën bij het onderzoek op cyaanwaterstof een negatief 
resultaat leverden. Zie voor Pangium : Schetsen van Indische nuttige 
planten I. (1894), no. 4. 
Behalve de reeds in het Eerste Verslag genoemde deelen van 
Pangium edule Reinw. werd nu ook de wortelbast en het wortelhout 
onderzocht en quantitatief het aanwezige HCN bepaald; 100 gram 
materiaal werd hiertoe met water en eenig wijnsteenzuur direct ge- 
destilleerd, het destillaat in ammonia opgevangen en hierin HCN 
als cyaanzilver bepaald. 
Het bleek nu, dat bij een wortel van dijdikte 100 gram bast 0,834 
gr. AgCN leverde, hetgeen overeenstemt met een HCN-gehalte 
van 0,15 6°/ 0 ; 100 gram hout gaf 1,072 gr. AgCN, hier was dus het 
HCN-gehalte 0,2°/ o (*). Van een wortel van pinkdikte bleek de 
(*) Het onderzoek van Dr. M. Treub aan de levende Pangium-iplant heeft 
later geleerd, dat de cyaanwaterstof alsdan niet aan het hout eigen is, doch 
daarheen bij indroging zeer snel verplaatst wordt uit den bast. Zie Annnles 
de Buitenzorg XIII, 4 en 15. 
