— 35 — 
niet bitter of scherp, maar nootachtig en was, zelfs in groote hoeveel- 
heid bij padden ingespoten, niet vergiftig. 
Eene goudgele weeke hars blijft bij behandeling van het spiri- 
tueus extract met water onopgelost. Zij kan gezuiverd worden door 
de spiritueuze oplossing met water of de oplossing in natriumcarbo- 
naat met verdund zwavelzuur neerteslaan. De hars vormt dan eene 
massa van zalfconsistentie, die zwak aromatisch (naar elemi) riekt. 
De zuur reageerende alkoholische oplossing dezer hars werd met 
eene alkoholische oplossing van koperacetaat gemengd, water toege- 
voegd en de alkohol door verwarming verjaagd. Aldus werd eene 
koperverbinding verkregen, die nog herhaaldelijk op dezelfde wijze 
gezuiverd werd. Terwijl de hars reeds bij 25° eene zalfachtige massa 
vormt, laat de koperverbinding zich pulveriseeren en begint eerst 
bij 48° te smelten. 
Deze stof, blijkbaar een harszuur, is tevens het werkzaam be- 
standdeel der njamploeng-pitten. Zij smaakt scherp en bitter ; hare 
met behulp van koolzure soda bereide oplossing is voor padden ver- 
giftig — buiten evenredigheid tot de geringe hoeveelheid mede geinji- 
cieerd natriumcarbonaat. Yoor visschen (goudvisschen) begint dui- 
delijk toxische werking bij eene concentratie van 1 op 10000, lethaal 
is eene oplossing 1:3000.— Waarschijnlijk is dit lichaam als een 
hartvergift te beschouwen. 
De vette olie van njamploeng-zaden (S. Gr. bij 25°: 0,927) is, 
gereinigd zijnde , niet giftig. 
„ uit de zaden perst men eene giftige vette olie, die tegen schurft 
en andere huidziekten wordt aangewend.” Filet. 
De kleur is lichtgeel, de consistentie dun vloeibaar, smaak en 
reuk zijn niet opvallend. In dunne laag aan de lucht uitgespreid, 
wordt de olie wel dik vloeibaar, doch verharst niet. Zij geeft met 
salpeterzuur geene kleurreactie; rookend salpeterzuur veroorzaakt 
eene roodbruine verkleuring, terwijl schudden met zwavelzuur eene 
bruinzwarte, dik vloeibare massa doet ontstaan. (*) 
(*) Een onderzoek van deze olie door L. van Itallie vindt men beschre- 
ven in N. Tydschr. v. Pharm. 1888, 187, 
