— 17 — 
gedeelte. Aan het onopgelost blijvende deel van het neerslag, nadat 
dit met zand vermengd en boven zwavelzuur gedroogd is, onttrekt 
chloroform eenc fraaie groen fluoresccerende stof, die ook in den 
aether reeds voor een deel overgaat. 
Het alkaloïd lost niet in kaliloog op en geeft neerslagen met de 
algemeene reactieven ; voor kaliumkwikjodiede is het zeer gevoelig, 
daar dit nog in eene alkaloïdoplossing van slechts 1 : 150000 eene 
troebeling veroorzaakt. Het pikraat is amorf en smelt bij 126° tot 
eene zwarte vloeistof. 
Kleurreacties : zwavelzuur met een spoor salpeterzuur: prachtig 
blauw, dan violet, salpeterzuur: donkerbruin, zwavelzuur met kalium- 
dichromaat of ceriumoxyde geeft geene fraaie reactie, zoutzuur met 
natriumhypochloriet doet oranje kleur optreden, die aan den rand 
blauw wordt. 
Het alkaloïd is zeer vergiftig; voor een padde is eene hoeveel- 
heid van 5 mgr. doodelijk. Uitwendig zichtbare verschijnselen: 
verlamming aan de geinjicieerde zijde, onregelmatige krampen bij 
aanraking. 
Alpkoiisea lutea H. f. et Th. 
De takbast dezer plant is sterk looizuurhoudend. Daarom werd 
voor het onderzoek op alkaloïd uit de vloeistof, verkregen door het 
spiritueus extract met water te behandelen, met loodacetaat het looizuur 
neergeslagen, het nog aanwezig lood door zwavelzuur uit het Altraat 
verwijderd, en dit Altraat nu gebruikt om alkaloïd op te sporen. 
Met natriumcarbonaat ontstond echter geen neerslag, terwijl met 
Mayer’s oplossing, evenals met p krinezuur, slechts zwakke reacties 
verkregen werden. 
De vruchten bevatten slechts sporen alkaloïd. 
Vrij veel alkaloïd evenwel wordt in de bladen aangetroffen. 
Behandelt men het spiritueus extract der bladen met zoutzuur- 
houdend water en maakt alkalisch met natriumcarbonaat- oplossing, 
dan onstaat een neerslag, dat slechts voor een klein deel in aether 
overgaat, terwijl, na schudden met aether, totdat deze weinig of niets 
meer opneemt, het waterige Altraat nog sterk alkaloïdhoudend is. De 
wederom aangezuurde vloeistof wordt aan de lucht donkerder van kleur 
Meded. PI. XXV. 2 
