— 8 — 
ontstaat eene kleurlooze oplossing, bij aanwezigheid van een spoor 
salpeterzuur geeft zwavelzuur eene groene kleur, die in vuilzwart 
overgaat. Salpeterzuur veroorzaakt eene zwakke paarskleuring, terwijl 
een zwarte harsachtige massa achterblijft. 
De bladen van deze soort leveren geen alkaloïd. 
U var ia microcarpa Champ. 
Uit den bast laat zich 0,15°/ o gezuiverd alkaloïd bereiden, in de 
bladen komt alkaloïd niet voor. 
Het smaakt niet bitter en is slechts in geringe mate oplosbaar in 
bijtend alkali. 
Met de algemeene reagentiën geeft dit alkaloïd sterk neerslagen, 
voorts de volgende kleurreacties: zwavelzuur: geel, zwavelzuur met spo- 
ren salpeterzuur, of Fröhde ’s reagens: groen, salpeterzuur: bruinrood. 
# 
Uvaria sphcnocarpa H. f. et Th. 
In de bladen, die veel hars bevatten, komt geen alkaloïd voor, 
daarentegen werd uit takbast 0,l°/ o alkaloïd verkregen. 
Kleurreacties: zwavelzuur: nihil, zwavelzuur met sporen salpeter- 
zuur: groen, salpeterzuur: vuilrood. 
Uvaria ovalifolia Bl. 
De takbast levert 0,1 % geel, amorf alkaloïd. 
Zwavelzuur gaf intens gele kleur, zwavelzuur met sporen salpeter- 
zuur : vuilgroen, salpeterzuur : verharsend, paars. 
Uvaria Rosenbergiana Scheff., N. Ghiinea. 
Takbast levert 0,1 °/ 0 alkaloïd, in de bladen komt dit niet voor 
Uvaria purpurea Bl. 
Zoowel de bast als de bladen bevatten zeer weinig alkaloïd. 
Uvaria hirsuta Jack. 
In den bast is slechts zeer weinig alkaloïd aanwezig, iets meer in 
de bladen. 
Nog eenige andere, niet gedetermineerde soorten van dit geslacht, 
afkomstig uit ’s Lands Plantentuin, werden onderzocht op alkaloïd- 
gehalte: dit bleek echter te gering te zijn om tot verdere nasporingen 
aanleiding te geven. 
