MAGNOLI ACEAE. 
. Vele Magnoliaceeën hebben geurige bloemen, die als parfumerie in 
aanzien staan. Bekend is als zoodanig voornamelijk Michelia Champaca L., 
wier vluchtige olie eertijds ook in den Europeescben handel voorkwam. 
Enkele geslachten — Drimys , Illicium — leveren producten, die als 
geneesmiddel in gebruik zijn, terwijl voorts bij vele soorten aan bast, 
bladen of andere deelen wegens hunne aromatische of bittere eigen- 
schappen geneeskrachtige werking toegekend wordt. 
De werkzame bestanddeelen van deze soorten zijn nog weinig onderzocht. 
Uit Illicium is een giftige bitterstof sikimine (in I. religiosum ) en een 
giftig glucosied (in I. floridanum) bereid. In enkele species van het 
geslacht Magnolia is bitterstof of glucosied, magnoline, gevonden, benevens 
een fluoresceerend lichaam ; Liriodendron tulipifera L. bevat in den 
bast naast een scherpe hars eene geringe hoeveelheid van een toxisch 
alkaloïd. De eerste chemische onderzoekingen van Indische Magnoliaceae 
zijn te Buitenzorg verricht in 1886 door J. F. Eykman (thans hoogleeraar 
te Groningen) ; in de Michelia 1 s en Manglietia's vond hij alkaloïden, vooral 
veel in bladen en bast van Michelia p ar vif 'lor a (*) Zie Haaxman's Tijdschrift 
1887. 
TALAUMA JUS S. 
Talauma mutabilis Bl. var. brevifolia. 
In den bast van deze plant werd ongeveer 0,2 °/ 0 alkaloïd ge- 
vonden, in dien eener andere variëteit dezer zelfde soort 0,4 °/ 0 ; het 
(*) Over deze plant merkt Eykman t. a. p. het volgende op : 
„Het alkoholisch aftreksel der bladen van Michelia parvijlora scheidt bij ver- 
damping eene donkergroene vetachtige stof uit; bij uittrekking met zwavel- 
zuurhoudend water en uitschudding van het alkalisch gemaakte filtraat met 
chloroform laat deze na afdestillatie eene bijna kleurlooze amorfe stof achter, 
die in verdunde zuren geheel oplosbaar is en dan sterke praecipitaten met 
Mayer’s reagens en andere alkaloidreagentiën geeft; in overmaat van kaliloog 
loste het weder op. Met zwavelzuur en zwavelzuur-kaliumdichrornaat ont- 
staan geen bijzondere kleuringen”. 
Meded. PI. XXV. 
1 
