— 66 — 
Verdere beschouwingen in de mededeeling van Plugge betreffen de 
mogelijke identiteit van het alkaloïd uit Erythrina Broteroi met het „er y- 
thrine”, door Bochefontaine en Rey gevonden in den bast van Erythrina 
corallodendron l. (E. mulungu Benth.), welke in Brazilië onder den naam 
casca de mulungu bekend staat; wegens zijne werking op het centraal 
zenuwstelsel wordt dit alkaloïd door genoemde onderzoekers als tegengift 
bij strychninevergiftiging en als geneesmiddel tegen epilepsie aanbevolen. 
Daarentegen zou volgens Altamirano erythrine niet op het centraal 
zenuwstelsel, maar, evenals curare, op de intramusculaire uiteinden der 
motorische zenuwen werken. 
„Het feit, dat de casca de mulungu in Brazilië niet alleen als tegengift 
bij strychninevergiftiging, maar ook als hypnoticum wordt gebruikt, duidt 
waarschijnlijk op eene overeenstemming in werking tusschen erythrine 
en cytisine. Het is toch bekend, dat de aanvankelijke excitatie, welke 
vergiftiging met cytisine bij menschen veroorzaakt, niet zelden door sla- 
perigheid, sopor en coma wordt gevolgd. Scott Gray merkte dit zelfs 
op bij menschen, waaraan hij een afkooksel van Qytisus- bast toediende”. . . . 
„Wanneer wij mogen aannemen, waarvoor m. i. veel grond bestaat, 
dat dit erythrine uit Erythrina Broteroi dezelfde stof is, welke ook door 
Bochefantaine en Rey en door Altamirano is bedoeld, dan zoude ik mij 
in de controverse tusschen de genoemde onderzoekers aan de zijde der 
eerstgenoemden wenschen te scharen, omdat naar onze meening de minder 
juiste voorstelling van Altamirano, die de werking van erythrine gelijkstelt 
aan die van het curare, hoogstens op een bepaald stadium, en wel het 
eindstadium van de vergiftiging, zou kunnen worden toegepast”. 
CAESALPINIA L. 
Een der afdeelingen, waarin dit geslacht verdeeld wordt, is Guilan- 
dina Juss. 
Guilaiidina Bonduc L. 
Tot deze soort rekent Miquel (Flora Ii, 113) ook G. Bonducella L., 
daar de verschillen tusschen beide vormen niet het aannemen van twee 
soorten wettigen. Ook DC. (Prodr. II, 480) beschouwde beide vormen 
als variëteiten van ééne soort. Rumphiüs beschrijft die afzonderlijk en 
geeft twee afbeeldingen. Hij geeft echter op, dat deze beide soorten 
van „Klitsji” nauwelijks van elkaar te onderscheiden zijn en dat ze in 
werking volmaakt overeenstemmen. Voornamelijk de wormdrijvende 
kracht der zaden wordt door Rumphiüs gereleveerd, terwijl de bladen, 
