— 67 — 
in azijn gekookt, de menstruatie zouden bevorderen. Miquel vermeldt 
voorts het gebruik der gekookte jonge bladen tegen tusschenpoozende 
koorts en spreekt van een brakingwekkend vermogen der zaden. Bij 
Hasskarl (Het nut aan eenige planten op Java toegeschreven, No. 93) 
vindt men het volgende opgeteekend : „De sappen des stams worden 
gedronken bij oogziekten, als zich kleine wormpjes in dezelve (zullen) 
bevinden (?) Ook als oogwater worden dezelve gebruikt. Bij dezelfde ziekte 
der oogen worden ook de onrijpe vruchten gegeten, nadat zij te voren 
op het vuur zijn gebraden; zij hebben een eenigszins bitteren smaak”. 
Aan dit gebruik bij oogziekten is vermoedelijk, zooals Hasskarl ook 
aangeeft, de inlandsche naam „mata hiang” (helder oog) toe te schrijven. 
Onder dezen naam vindt men de licht kenbare zaden op de pasars te koop. 
Yoor eenige jaren zijn de zaden onderzocht door Heckel en Schlagden- 
hauffen (Archives de Pharmacie 1886, 345). Zij isoleerden — volgens het 
Jahresber. ueb. Pharmacognosie, Pharm. u. Toxic. 1886, 34 — eene bit- 
terstof, door hen guilandinine genoemd. Dit lichaam, waaraan genoemde 
onderzoekers de formule C 14 H 1 5 0 5 toekenden, lost gemakkeljjk op in 
alkohol, chloroform, aceton en ijsazijn, ook in vluchtige en vette oliën, 
moeielijk in aether en in zwavelkoolstof, nauwelijks in petroleumaether 
en in water. Water slaat het uit zijne oplossingen in witte vlokken 
neer. Alkaliën hebben nauwelijks eenige werking op de bitterstof; door 
zoutzuur wordt hare oplossing donkerder, later rosé, gekleurd, door 
zwavelzuur bruin, later purperrood, salpeterzuur bewerkt afscheiding van 
roode, harsachtige druppels. 
Volgens Isnard zou deze bitterstof in giften van 100 a 200 mgr. bij 
intermitteerende koortsen het zelfde effect hebben als kinine. (?) 
Het onderzoek der bladen werd op de volgende wijze verricht. 
Het bittere spiritueuze extract werd met verdund zuur (2 proc. H 2 
S0 4 ) af gewreven en het filtraat naar de methode van Stas-Otto 
op de aanwezigheid van alkaloïd onderzocht. Uit de zure oplossing 
gaat in aether een zeer bittere stof over, terwijl de aether, waar- 
mee de oplossing, vervolgens alkalisch gemaakt, geschud werd, bij 
verdamping een rest liet, welke duidelijk alkaloïdreacties vertoonde. 
Geen van beide uitschudsels was voor padden toxisch. 
Ook de in water onopgeloste hars der bladen smaakt nog bitter. 
De bestanddeelen der bladen zijn dus, behalve de normale stoffen 
(was, chlorophyl enz.), eene bittere stof, in water oplosbaar, een bit- 
tere hars en een weinig alkaloïd. 
De zaden, gekocht bij een Buitcnzorgschen geneesmiddel verkooper 
