— 70 — 
onderzoek van Moss (Pharm. Journ. 1887, 535). Petit vond een 
ander giftig glucosied. 
De toxiciteit yan het poeder der zaden begint yoor visschen van 
± 65 gram lichaamsgewicht bij ongeveer 1 : 300. Voor soortge- 
lijke visschen is een decoct van den bast 1 : 500 nog niet lethaal. 
Het decoct der zaadlobben is vrij wel smakeloos; in substantie 
smaakt de kern zwak bitter en olieachtig. Het decoct der zaadhuid 
smaakt adstringeerend en riekt naar bittere amandelen, het levert 
echter geen cyaanwaterstof bij destillatie met zuren. Dit decoct 
is in eene verhouding 1 : 1250 nog giftig voor visschen, de toxici- 
teit vermindert echter, wanneer men de looistof door middel van 
kalk verwijdert. 
Bij een onderzoek van bastpoeder volgens de methode van Stas- 
Otto werd alkaloïd aangetoond tot een gehalte van 0,05°/ o of 
wellicht meer, daar het alkaloïd door de verschillende agentia ge- 
makkelijk ontleed wordt. Het smaakt scherp en bitter en geeft dui- 
delijk neerslagen met pikrinezuur, Mayer’s oplossing, jood-joodkalium, 
tannine, goudchloriede, fosfowolframzuur en fosfomolybdeenzuur ; 
met zwavelzuur lichtroode, met salpeterzuur gele kleurreactie. In- 
jectie van 5 mgr. bij een padde bleef zonder gevolg. 
MIMOSA L. 
Mimosa pudica L. 
In Pharmacogr. Indica I, 538 vindt men aangegeven, welke krachten 
aan deze plant in Engelsch Indië worden toegekend. De daar vermelde 
ceremoniën, die bij het inzamelen en toebereiden van dit geneesmiddel 
worden in acht genomen, zullen wel aanleiding vinden in de bekende 
eigenschap der bladen om zich bij aanraking te sluiten, (*) evenzoo het 
gebruik, dat Filet vermeldt: „de inlanders doen de bladeren in het bad 
van een jong kind om dit in slaap te doen vallen”. 
Het spiritueus extract der bladen werd met zuur water behandeld 
en daarna deze vloeistof volgens Stas-Otto onderzocht. In den 
aether, waarmede de alkalische vloeistof geschud was, werd een spoor 
(*) Vergelijk mijne Gedankcn über PJlanzenkrajte und phytochemische Verwandt- 
schaft ” in Berichte der Pharmac. Gesellsch. III (1893), 196. 
