— 71 
alkaloïd gevonden. Bij den overgang der zure vloeistof in eene 
alkalische werd dezelfde kleurwisseling geconstateerd, die men bij 
een infuus van Senne - bladen waarneemt. Kookt men de bladen met 
water uit, dan geeft zoutzuur in het decoct een aanzienlijk bruin 
gekleurd neerslag, dat zeer gemakkelijk in verdunde loog oplost 
en uit eene alkoholische oplossing door aether wordt neergeslagen. 
De alkoholische oplossing reageert zuur. Wordt zij met zoutzuur 
gekookt, dan ontstaat eene suikerhoudende vloeistof: sterke reductie 
van Fehling’s vloeistof. De gedroogde stof is lichtbruin van kleur. 
De bladen bevatten dus hoofdzakelijk: cathartinezuur , voorts tan- 
nine, hars, vet, chlorophyl en een spoor alkaloïd (?). Later werd 
nog het spiritueus extract van 1 K. G. bladen op alkaloïd verwerkt, 
doch geen opbrengst verkregen. Hoofdbestanddeel van dit extract 
is de hars, die oplosbaar is in spiritus van 95 °/ 0 en zich uit deze 
oplossing niet door aether laat neerslaan, door toevoeging van 1 / 2 
vol. water echter afgescheiden wordt. De hars is oplosbaar in 
10 °/ 0 -kaliloog en kan daaruit door overmaat van zoutzuur als vlokkige 
massa gepraecipiteerd worden. 
ALBIZZIA Durazz. (*) 
Albizzia stipulata Boiv. 
Den bast van dezen boom, die als schaduwboom in koffietuinen wordt 
aangeplant, gebruikt men tot „het bedwelmen van visschen en het was- 
schen des lichaams.” (Hassk. Het nut enz. 120, no. 892). 
De zaden smaken onaangenaam boonachtig, niet bitter, bevatten 
geen looistof, en 1 6°/ 0 vette olie. Een afkooksel der zaden van 
5 : 1000 doet kleine visschen (+ 60 gram lichaamsgewicht) binnen 
een kwartier sterven. De vischjes vertoonen eerst stuipachtige on- 
rust-bewegingen, gaan dan op zijde liggen en sterven. Al brengt 
men de visschen bij de eerste intoxicatieverschijnselen in versch 
water over, zoo sterven zij toch. Ook in een afkooksel van 2:1000 
stierf een viscli van 75 gram in twintig minuten; voor dezelfde 
soort was een decoct 1 : 1000 wel toxisch, doch niet lethaal. 
(*) Tot dit geslacht behoort ook de Pithecolobium bigeminum van het Eerste 
verslag, blz 38 - 40; zie hierna blz. 77. 
