— 77 — 
Doch dit onderzoek had ook bewezen, dat er zóó groote overeenstemming 
tusschen dit sophorine en het cytisine , uit den Gouden Regen, bestaat, dat 
naar mijne overtuiging het eerstgenoemde alkaloïde zeer na verwant of 
misschien wel identisch met cytisine moest zijn. 
Het onderzoek van eenige chemische eigenschappen, m.n. de beproeving 
met het voor cytisine karakteristieke reagens van Dr. van de Moer, alsmede 
het vergelijkend onderzoek van den invloed van cytisine en z. g. sophorine 
op de reductie van oxyhaemoglobine, hebben het zeer waarschijnlijk 
gemaakt, dat die alkaloïden inderdaad identisch zijn, m. a. w. dat de 
naam sophorine zal kunnen vervallen, omdat de Sophora's hetzelfde alkaloïde 
bevatten als de Cytisus- species”. 
Pithecolobium Saniaii Benth. 
„Uit den bast van Pithecolobium (Saman Bexth.) werd een alkaloïd 
verkregen in den vorm van eene narkotisch riekende, bruine, olieachtige, 
dikvloeibare massa, die zelfs in den exsiccator niet opdroogt. Dit alkaloïd 
bezit de merkwaardige eigenschap van in verdunde waterige oplossing 
sterk en blijvend te schuimen; men kon geneigd zijn, van een „alka- 
loïdisch sapotoxine” te spreken”, is opgemerkt in het Eerste verslag, dat 
betreffende de toxiciteit het volgende vermeldt (1. c., 41): Goudvisschen 
sterven in eene oplossing van 1/40000. Injicieert men 1 mgr. acetaat bij 
een Bufo melanostictiis van 30 gram lichaams-gewicht, dan treedt na 
eenige minuten verlamming in en volgt de dood na ongeveer een uur. 
Het uitwendig vergiftigingsbeeld is niet zeer opvallend, men neemt krampen 
waar. Bij een volwassen kip werd 40 mgr. acetaat geïnjicieerd : de dood 
volgde onder verlammingsverschijnselen na + 18 uren”. 
De proeven van Plugge (Ned. Tschr. v. Geneesk. 1893, Dl. II 429) 
op dieren, voornamelijk kikvorschen, bewezen, „dat het „pithecolobine” een 
verlammend-w erkend vergift is, dat eerst het centraal zenuwsysteem, maar 
later ook de peripherische zenuwen paralyseert. Het veroorzaakt snel 
vermindering of totalen stilstand van de respiratie, vermindering van 
de hartwerkzaamheid, die niet alleen de frequentie, maar ook vooral de 
energie der contracties betreft, en ten slotte met hartparalysis eindigt. 
Meestal blijft het hart in diastole, slechts enkele malen in systole of hemi- 
systole stilstaan. Waarschijnlijk is daarbij verlamming van de hartspier (*) 
(*) Volgens schr’s onderzoek in ’s Rijks Herbarium te Leiden is de plant, 
die te Buitenzorg gekweekt wordt als Pithecolobium bigeminum en welker giftig 
alkaloïde is beschreven in het Eerste verslag blz. 38, dezelfde als Albizzia lucida 
Bentii. (beschreven in Hooker, Fl. Br. Ind. III, 299 — »Differs widely from aU 
the other species!) Twijfel aan de juistheid der determinatie der Buitenzorgschc 
soorten van Pithecolobium werd trouwens reeds geuit in genoemd verslag, 
blz. 40. 
