— 78 — 
zelve de oorzaak. De lymph-harten houden weldra op te pulseeren. De 
lichaamsspieren, die gewoonlijk nog op directe prikkels reageeren, wanneer 
prikkeling van de zenuw zonder resultaat bleef, schenen in enkele gevallen 
toch ook — evenals de hartspier — door het vergift te worden verlamd”. 
De reflex-prikkelbaarheid bleek onder den invloed van pithecolobine te 
verminderen door inwerking op het peripherisch gedeelte van den reflex- 
boog. Dit werd uitgemaakt door proeven, met reflexkikkers volgens de 
TüRRK-SETSCHExow-sche methode, waarbij na inspuiting van pithecolobine 
in een der achterpooten de tijdruimten vergeleken werden, die noodig 
waren om de beide pooten uit 0,4 C °/ 0 zwavelzuur terug te trekken, de 
geïnjicieerde poot werd spoedig volstrekt niet meer teruggehaald ; dat 
weldra ook de reflex-prikkelbaarheid in den anderen poot is gewijzigd, 
kan zoowel een gevolg zijn van centralen als van peripherischen invloed, 
hetgeen gemakkelijk door nadere proeven uitgemaakt zou kunnen worden. 
Ik moet hierbij nog opmerken, dat bij al deze proeven, na opheffing der 
prikkelbaarheid voor het verdunde zuur, nog geruimen tijd beweging op 
mechanische prikkels werd verkregen. 
Ofschoon nog vele vragen onopgelost bleven, welke door experimen- 
ten op dieren opgehelderd konden worden, gaf ik er de voorkeur aan, 
de geringe hoeveelheid van het vergift, waarover ik nog had te beschik- 
ken, voor een nader onderzoek omtrent de oorzaak der genoemde ver- 
schijnselen te gebruiken. 
Yooral het verschijnsel, dat de verdunde oplossing in water bij schud- 
den even sterk schuimt als eene oplossing van saponine, maar ook het 
feit, dat de subcutane injectie van het vergift locale pijn veroorzaakte, verder 
dat ik in een droppel bloed van den vergiftigden kikker, bij beschou- 
wing onder den mikroscoop schijnbaar zeer vele witte bloedcellen vond 
(later bleek, dat het de vrij geworden kernen van opgeloste roode bloed- 
cellen waren) en eindelijk de omstandigheid, dat alles, wat ik boven 
omtrent de werking van pithecolobine op dieren heb medegedeeld, bijna 
gelijkluidend is met hetgeen omtrent de werking van de saponinen en 
van de galzure zouten is opgeteekend, deed mij besluiten, het nog resteerende 
pithecolobine te gebruiken voor een onderzoek op zijne verhouding tegen 
eiwit , bloed, trilhaar-epitheel , infusoriën enz., waarop de zooeven genoemde 
vergiften een belangrijken invloed uitoefenen. 
Het resultaat van dat onderzoek was inderdaad zeer verrassend, daar 
het bewees, dat wij in het pithecolobine een alkaloïde bezitten, dat met 
de stikstofvrije saponinen niet alleen de physische eigenschap van het 
schuimen der oplossing deelt, maar daarmede ook in den aard der werking 
volkomen overeenstemt. 
Roode bloedlichaampjes bleken in eene zeer verdunde oplossing van 
pithecolobine op te lossen — volledig nog bij eene sterkte van 1 : 10000, 
