— 80 — 
Behandelt men het spiritueus extract der bladen (opbrengst 1 4,8 °/ 0 ) 
met koud water, dan blijft onopgelost een was, onoplosbaar in abso- 
luten alkohol, en eene harsige stof, die in absoluten alkohol oplost 
tot eene zuur reageerende, bittere vloeistof. Met veel warm water 
behandeld, levert deze hars eene bittere vloeistof, met zwak zure 
reactie, die door verdund zwavelzuur troebel wordt. 
Ook het gedeelte van het extract, dat in koud water in oplossing 
gegaan is, smaakt bitter-aromatisch en heeft mede de eigenschap, 
bij koking met verdund zwavelzuur troebel te worden. Alkaloïd 
kon in de vloeistof niet aangetoond worden. Hare reduceerende 
werking op Fehling’s proefvocht wordt door koken met zuur ver- 
hoogd Ha volledige praecipitatie met normaal loodacetaat geeft 
basisch loodacetaat nog een neerslag. De bladen bevatten dus wel- 
licht een harsig glucosied. 
Het stearopt uit de aetherische olie zet zich bij destillatie in 
den vorm van gele naalden in den af koeler af. Het kan dan uit 
absoluten alkohol omgekristalliseerd en zoo in lichtgele naalden ver- 
kregen worden, die in chloroform oplossen en bij 102° smelten. 
BARRINGTONIA Forst. (*) 
Barrington] a insignis Miq. „Songgom”. 
De wortelbast van deze Barringtonia - soort is in de Preanger 
als vischvergift gebruikelijk (zie „Visch vergiften, I,” 86). 
Inderdaad bleek een decoct van dien bast in eene sterkte van 
1:7000, steeds doodelijk voor goudvisschen (lichaamsgewicht + 40 
gram). 
De smaak is niet bitter, slechts is de werking op de tong een 
weinig verdoovend. Het decoct 1:1250 schuimt nog sterk. 
De bladen hebben geene toxische eigenschappen voor visschen; 
ook gaven zij bij onderzoek geen alkaloïd. 
Yan den wortelbast werd met verdunden spiritus een extract 
bereid en dit gescheiden in: 
(*) Zie voor de eigenschappen van dit geslacht de „Schetsen van Indische 
nuttige planten”, III (1896) no 37. 
