— 85 — 
eener voortzetting van het carpaïne-onderzoek. Deels is dit reeds ge- 
schied in eene uitvoerige dissertatie van E. Linde te Dorpat (1893.) Yóór 
Dr. Rümke’s onderzoek, en in strijd daarmede, was carpaïne als genees- 
middel beschouwd door Dr. F. von Oefele (zie Merck’s Jahresbericht 1891, 
S. 30), die zich op grond zijner waarnemingen aan het ziekbed gerechtigd 
achtte carpaïne als digitalis-surrogaat aantebe velen. In het Handwörter- 
buch d. Pharmacie (1893) definieerde v. O. later de werking in de volgende 
bewoordingen : 
„Carpaïn, ein Alkaloïd der Sparteïn-gruppe. Zur medicinischen Anwen- 
dung eignet sich insbesondere das salzsaure C., Carpaïnum hydrochlori- 
cum cryst. Es kann ohne locale Reizung subcutan applicirt werden In 
den ersten Minuten tritt eine Beschleuniging der Herzthatigkeit ein, die 
nach noch nicht fünf Minuten einer Verlangsamung und Verstarkung 
weicht. Bei Klappenfehlern mit Oedemen und Angina pectoris wird 
letztere gleichzeitig behoben. Im Wiederholungsfalle müssen die subcutanen 
Dosen rasch gesteigert werden, so dass man nach Anfangsdosen von 6 
mg. bei Wiederholungsdosen bis 3 cg. gehen kann. Der augenblickliche 
Erfolg wird darum am Besten durch unmittelbar darauf verabreichte 
Digitalis, Strophanthus oder dergleichen stabilisirt”. 
Als „digitalis-surrogaat” is dit alkaloïd dan ook veelvuldig in de medische 
literatuur genoemd, en er schijnen in Frankrijk zelfs Granules de carpaïne 
(van 1 mgr., 1 — 5 granules per dag) in den handel gebracht te zijn (zie Boc- 
quillon-Limovsin, Formulaire des alcaloïdes 1894, p. 63.) Daarom moet 
wèl in het licht gesteld worden, dat carpaïne blijkens vele dierproeven 
geenerlei toniseerende werking op het hart uitoefent. Gelukkig is de stof 
relatief weinig vergiftig ! Eenige belangrijke détails over de carpaïne- 
werking werden door den off. v. ge z C. Le Nobel te Batavia medege- 
deeld in de vergadering der Gen. Ver. van 26 Maart 1891 (zie Gen. 
Tijdschr. v. Ned. Ind. XXXI (1891), 598). Ook Le Nobel beschouwt 
carpaïne als hartspier-verlammend gift, en noemt carpaïne en atropine 
in hare werking op het paddenhart bilaterale antagonisten (*). 
Eenige intoxicatieproeven met carpaïne zijn ook door Dr. van Rijn, 
onder leiding van Prof. Plugge te Groningen, verricht en in zijne disser- 
tatie vermeld; naast de hoofdwerking als hartgift noemt van Rijn ook 
den invloed van carpaïne op de respiratie, de vaatvernauwende werking 
(*) De hierboven genoemde dissertatie van Linde bevat de verslagen van een 
groot aantal dierproeven, onder R. Kobert ’s leiding verricht. Aangaande de 
onbruikbaarheid van carpaïne als digitalis-surrogaat oordeelt Linde evenals 
Rümke en Le Nobel De dwarsgestreepte spieren worden door carpaïne verlamd. 
Hoewel de periphere vnten door carpaïne vernauwd worden (afgezien van die der 
nieren, welke integendeel verwijd worden), zoo wordt niettemin door carpaïne 
eene vermindering van den bloeddruk veroorzaakt. Prof. Kobert deelde mij in 
1891 mede, dat carpaïne ook krampen verwekt. 
