— 93 — 
waterstof dan wordt eene lichtgele, nog bittere vloeistof verkregen. 
Met basisch loodacetaat levert deze vloeistof slechts weinig praeci- 
praecipitaat, hetwelk na uitwassching en ontleding blijkt geen bitter 
bestanddeel te bevatten. Wel was dit het geval met de door zwavel- 
waterstof van lood bevrijde vloeistof, welke van het door basisch 
loodacetaat gevormde neerslag afgefiltreerd werd, terwijl ook het 
bovengenoemde praecipitaat met normaal loodacetaat bij ontleding 
eene bittere vloeistof opleverde (die tevens adstringeerend werkt). 
Nog langs een anderen weg werd de isoleering van het bitter 
principe beproefd. De waterige oplossing van het spiritueuze bast- 
extract, met chloroform geschud, staat daaraan eene gele intens 
bittere in water oplosbare stof af van harsachtige consistentie ; echter 
bezit, ook na drie maal schudden bij 50°, de waterige vloeistof nog 
een sterk bitteren smaak. De gele waterige oplossing van de chlo- 
roformrest reageert zuur en verandert niet, wanneer zij met verdund 
zwavelzuur gekookt wordt, evenmin bij koking met kaliloog. De 
oplossing geeft geen neerslag met tannine en met gekristalliseerd 
loodacetaat, met basisch loodacetaat slechts geringe troebeling. Wordt 
zij tot droog verdampt, dan blijft een oranjekleurige vernisachtige 
rest achter, welke met zoutzuur geene verkleuring geeft, met zwa- 
velzuur eene bruinroode kleur die allengs in paars overgaat, terwijl 
salpeterzuur eene oranjekleurige oplossing doet ontstaan. Ammonia 
verandert de stof niet en schijnt ook de oplosbaarheid in water 
niet te bevorderen. Fehling’s proefvocht wordt door het bitter 
bestanddeel eenigszins gereduceerd ; vooraf koken met verdund zout- 
zuur doet deze reduceerende werking niet merkbaar toenemen. 
Het afgezonderde lichaam is dus eene niet-alkaloïdische, niet- 
glucosiedische bitterstof van een zuur karakter. 
Ook een weinig alkaloïd werd in den bast gevonden. Het bezit 
een bitteren smaak, gaat in chloroform en in aether alleen uit 
alkalische oplossing over en levert goede neerslagen met Mayer’s 
oplossing, pikrinezuur — het pikraat is kristallijn — jood-joodkalium, 
tannine, platinachloriede, goudchloriede, fosfomolybdeenzuur en fosfo- 
wolfraamzuur. De hoeveelheid is echter te gering om op een uit- 
voerig onderzoek in te gaan. 
Nog geringer is het alkaloïd -gehalte der bladen. 
