— 108 — 
concentratie van 1:8000 worden nog goede reacties verkregen met 
pikrinezuur, Mayer’s oplossing, jood-joodkalium, tannine, goud- 
chloriede, fosfomolybdas ammonicus en broom-broomkalium ; 1 op 
20000: alleen Mayer’s vloeistof, jood-joodkalium en fosfomo- 
lybdas ammonicus geven nog reactie, 1 op 50000 ook dit laatste 
niet meer, terwijl eene oplossing ter sterkte van 1:100000 nog slechts 
door jood-joodkalium wordt neergeslagen. (Bij deze opgaven be- 
treffende de gevoeligheidsgrenzen wordt aangenomen, dat de reacties 
guttulair worden uitgevoerd op een glazen plaat). 
Kleurreacties werden niet waargenomen met zwavelzuur, zwavel- 
zuur + salpeterzuur en evenmin met salpeterzuur alleen, zoutzuur 
of Fröhde’s reagens ; furfurol-houdend zwavelzuur veroorzaakt eene 
lichtgele kleur. 
Tot nader onderzoek werd eene grootere hoeveelheid versch kruid 
met zoutzuur-houdend water gestampt en geperst, het sap tot 80° 
verhit tot zich een coagulum had afgescheiden, nu gefiltreerd en 
op het waterbad ingedikt en daarna een dubbel volumen alkohol 
toegevoegd om plantensljjm en derg. neer te slaan. 
De alkohol werd afgedestilleerd en het dus gereinigd extract in 
water opgenomen en eerst met normaal, daarna met basisch loodacetaat 
neergeslagen. Loodsuiker geeft een gering, loodazijn een rijkelijk 
neerslag; dit laatste, behoorlijk door zwavelwaterstof ontleed, blijkt 
geen toxisch principe te bevatten. 
Uit het filtraat van ac. plumb. basicus werd de overmaat van lood 
door zwavelwaterstof verwijderd, vervolgens koolzure soda toegevoegd 
en herhaaldelijk met aether uitgeschud. De opbrengst aan alkaloïd 
was zeer gering. De uitgeschudde vloeistof bleek na neutralisatie 
niet toxisch meer te zijn. 
Yoor de bereiding van het alkaloïd langs anderen weg werd 1 K. G. 
bladpoeder met 600 gr. spiritus van 95 °/ 0J waarbij 2 gr. zoutzuur 
gemengd was, bevochtigd en met 95 °/ 0 spiritus gepercoleerd. Het 
spiritueus extract werd herhaaldelijk met zwak aangezuurd water 
behandeld, zoolang nl. totdat dit geen sterke alkaloïdreacties meer 
vertoonde en er een zwartbruine, niet alkaloïdische hars terug bleef ; 
het alkaloïd hechtte hardnekkig aan deze hars. Uit de gefiltreerde 
waterige vloeistoffen werd door natriumcarbonaat het alkaloïd neer- 
