111 — 
der reflex-prikkelbaarheid, volgens de bekende methode van Türck, met 
chemische prikkels (verdund zwavelzuur) geen afdoend resultaat opleverde. 
Bij enkele proeven scheen er inderdaad een aanvankelijke verhooging 
van den reflex geconstateerd te kunnen worden, doch in het algemeen 
volgde reeds spoedig een belangrijke vermindering van de gevoeligheid 
voor chemische prikkels, terwijl mechanische prikkels dan nog immer 
krachtige bewegingen opwekten. 
Dat het ruggemerg nog geruimen tijd van den verlammen den invloed 
van het vergift bevrijd blijft, blijkt ook daaruit, dat bij invoering eener 
naald in het ruggemerg van den kikker, die eerst lang na het ophouden 
van de willekeurige bewegingen was gedecapiteerd, nog zeer krachtige 
bewegingen in de extremiteiten werden waargenomen. Bleef het dier 
evenwel langer liggen, dan kon door deze proef worden aangetoond, dat 
het ruggemerg ten slotte in de verlamming deelt. Het invoeren van een 
naald in de medulla spinalis veroorzaakte dan geen beweging meer, 
ofschoon de zenuwen en spieren (nerv. ischiadicus en musc. gastrocnemius) 
nog altijd zeer prikkelbaar waren. De peripherische zenuwen en spieren 
blijven ook nog geruimen tijd na den dood van het vergiftigde dier 
prikkelbaar. Zij ondervinden blijkens het myographisch onderzoek geen 
merkbaren invloed van dit vergift. Ook de gladde spieren van maag en 
darmen behouden haar prikkelbaarheid en contractie-vermogen ; knijpen 
met een pincet in de blootgelegde darmen van het volkomen verlamde 
dier had nog duidelijk de bekende langzame samensnoeringen ten gevolge. 
Een krachtige werking daarentegen oefent het isotomine op het hart uit. 
Bijna onmiddellijk na de toediening van het vergift, dus zonder voorafgaande 
versnelling, neemt de hart- frequentie af en worden de bewegingen onre- 
gelmatig, in dien zin dat na 2 a 3 pulsaties telkens een langere pauze 
volgt (Luciani’s phenomeen) en de hartkamer bij iedere systole min of 
meer peristaltische bewegingen maakt. 
Ten slotte blijft de kamer in diastole stilstaan, op een moment dat de 
boezems nog zwak pulseeren, die dan evenwel ook spoedig in dien 
toestand deelen. 
Dat die hartstilstand niet of althans niet uitsluitend het gevolg is van 
een prikkelende werking op den vagus, blijkt daaruit, dat het mij nimmer 
gelukte het stilstaande hart door bevochtiging met een oplossing van 
atropinesulfaat opnieuw in beweging te brengen. 
Meestal hadden ook mechanische en electrische prikkelingen van de 
vergiftigde hartspier geen beweging ten gevolge. Slechts een enkele 
maal vond ik dat de hartkamer, die ik na volkomen stilstand van het 
hart van de atrio-ventriculairgrens had afgesneden, nog geruimen tijd, 
telkens met één contractie, op een mechanischen prikkel reageerde. 
De laatste proef bewijst derhalve dat het hart reeds kan stilstaan op 
