112 — 
een tijdstip waarop de hart -spier nog contractiel is. Het schijnt dus — daar 
ook een prikkeling van de z.g. Hemmungscentra is uitgesloten — dat de 
hartstilstand in de eerste plaats door een werking van het vergift op de 
automatische centra van het hart wordt veroorzaakt, hoewel dan toch door 
verreweg de meeste proeven, waarbij de spier van het stilstaand hart 
inderdaad verlamd bleek te zijn, wordt bewezen dat verlamming van de 
hart-spier weldra mede-oorzaak van dien hartstilstand wordt. 
Als minder belangrijke vergiftigings-symptomen, die slechts bij enkele 
proeven werden waargenomen, bij andere uitbleven, merkte ik nog op ver- 
hoogde slijm-secretie der huid, vooral in de oksels : somtijds pupilvernauwing, 
andermaal duidelijke verwijding en veelal af en toe sluiten van de 
oogleden. 
Yatten wij het medegedeelde omtrent de werking van isotomine kort 
samen, dan blijkt het volgende: 
1°. Isotomine werkt verlammend op de hersenen [somnolentie, storing 
van het coördinatie- vermogen, verlies van willekeurige beweging]. 
2°. Eveneens op bepaalde in het verlengde merg gelegen centra [ver- 
mindering en ten slotte ophouden der respiratie, zonder voorafgaande 
versnelling, waarschijnlijk als gevolg eener verlamming van het respiratie- 
centrum]. 
3°. Isotomine werkt niet of eerst veel later verlammend op het ruggemerg , 
waarschijnlijk bestaat er in den aanvang een toestand van verhoogde 
reflexprikkelbaarheid voor mechanische en electrische prikkels. 
4°. Isotomine is een hartvergift , dat het hart doet stilstaan in diastole, 
zeer waarschijnlijk als gevolg eener verlamming der automatische centra 
en daarop volgende verlamming van de hartspier zelve. 
5°. Isotomine oefent geen merkbaren invloed uit op peripherische zenu- 
wen en op de dwarsgestreepte en gladde spieren. 
Deze onderzoekingsresultaten stemmen in vele punten overeen met 
die welke Dreser *). e. a. bij hun onderzoekingen over de werking van 
lobeline, het alcaloïde van de tot dezelfde plantenfamilie behoorende 
Lobelia inflata L. verkregen, en welke ik ook bij mijn controleproeven 
met zuiver lobelinesulfaat van Merck op kikkers verkreeg. 
Dreser zegt bij de bespreking van de onderzoekingen van J. Ott en 
W. Rönnberg over het lobeline het volgende: „Unter den allgemeinen 
„Vergiftungserscheinungen heben beide Autoren beim Frosch überein- 
„stimmend hervor: Verlust der willkürlichen Bewegungen und Verlust 
„der Coordination der Bewegungen überhaupt; auch die Athembewe- 
„gungen werden unregelmassig und herabgesetzt. Das Anfangsstadium 
„der Vergiftung könnte man „narcotisch” bezeichnen ; etwas spater ge- 
„sellt sich aber erhöhte Reflexerregbarkeit dazu. — lm weiteren Verlauf 
*) II. Dreser, Archic fïïr exper'.m. Patholog. und Phannacol ., Bd. 26 (1890), S.2 37. 
