— 113 - 
„der Vergiftung sinkt die erhöhte Reflexerregbarkeit wieder unter die 
„Norm, wahrend sicb eine curareartige Lahmung der motorischen Ner- 
„venendigungen bemerkbar macht.” 
Met uitzondering van hetgeen omtrent de curareachtige verlamming 
der motorische zenuweinden wordt gezegd, zou die beschrij ving m. i. ook 
vrij wel passen voor de werking van isotomine. De verhooging van de 
reflex-prikkelbaarheid van het ruggemerg zou ik evenwel voor isotomine 
niet zoo stellig durven beweren, omdat zij bij mijn proeven wel schijn- 
baar voor tactile en electrische prikkels bestond, doch bij meting met 
chemische prikkels niet zeker kon worden geconstateerd. 
Het is evenwel niet zeker of wjj ook aan die, door Ott voor lobeline 
waargenomen, verhooging van de reflex-prikkelbaarheid wel groote be- 
teekenis mogen toekennen. Dreser zelf zegt: „Das Rückenmark wird 
„ausser der nicht besonders wesentlichen ErhÖhung der Reflexe nicht 
„weiter in Mitleidenschaft gezogen.” En ik zelf vond bij mijn proeven 
met lobeline een zeer snel voorbijgaande zwakke verhooging der reflex- 
prikkelbaarheid voor chemische prikkels, zoodat ik ook ten opzichte van 
dit punt geen noemenswaard verschil tusschen isotomine en lobeline kon 
waarnemen. 
Een verschil schijnt evenwel te bestaan in de verhouding dier alca- 
loïden tegenover de uiteinden der motorische zenuwen. Lobeline werkt 
volgens de overeenstemmende opgaven curareachtig en bij vele mijner 
proeven met lobeline vond ik die opgaaf in zooverre bevestigd, dat de 
zenuw inderdaad verlamd bleek te zijn, of wel dat door betrekkelijk 
zwakke prikkels nog 1 of 2 maal contractie werd veroorzaakt, waarmede 
dan evenwel de prikkelbaarheid der zenuw geheel en al was opgeheven, 
zoodat zelfs de sterkste prikkels geen contractie meer ten gevolge had- 
den. Bij isotomine daarentegen bleef de ischiadicus geruimen tijd na 
den dood van het vergiftigde dier, zelfs wanneer het ruggemerg, zoover 
uit het invoeren eener naald bij het gedecapiteerde dier bleek, reeds 
was verlamd, nog goed prikkelbaar. Een verschil bestaat ook in den 
invloed der alcaloïden op het kikkerhart. Wat Dreser omtrent de wer- 
king van lobeline op het hart van den kikvorsch mededeelt, vond ik 
bij mijne proeven met lobelinesulfaat volkomen bevestigd. Na kleine 
doses zag ik aanvankelijke vermindering van de hart-frequentie optreden, 
daarna vermeerdering en ten slotte, meer of minder snel al naar de 
hoeveelheid van het toegediende vergift, een voortgaande verlangzaming 
van den hartslag tot stilstand in diastole. De eerste vermindering is 
een gevolg van prikkeling, het tweede stadium der hartwerking een 
gevolg van verlamming van den vagus (of wel van het z. g. verbin- 
dingsstuk, evenals bij nicotine), terwijl het derde stadium op hartver- 
lamming (verlamming van automatische centra en spier) duidt. 
Meded. PI. XXV. 
8 . 
