— 117 — 
kroonbuis levert eene gele kleurstof, die wel gebruikt wordt om zijde te 
verven, echter niet behoorlijk gefixeerd kan worden. 
De oranje kleurstof van de kroonbuis der bitter smakende bloemen 
is oplosbaar in water en in alkohol, niet in aether; door verdunde 
zuren en alkaliën ondergaat de kleur der oplossing geene verande- 
ring. Met sterk zwavelzuur geeft de kleurstof een donker indigo- 
blauw, dat spoedig verbleekt, om dan eerst violet en daarna bruin 
te worden. Salpeterzuur geeft eene fraai groene verkleuring, die 
spoedig voorbijgaat en dan in geel verandert; zoutzuur geeft geene 
kleurreactie. 
Met verdund zwavelzuur gekookt, wordt de kleurstof gesplitst, 
waarbij een lichaam optreedt, dat Fehling’s vloeistof sterk reduceert. 
In al deze eigenschappen vertoont de hier bedoelde kleurstof dus 
groote overeenkomst met polychroït. 
In de bittere bladen is geen alkaloïd aanwezig. 
Daarentegen wordt in Pharmacogr. ind. II, 378 als resultaat van een 
onderzoek van deze bladen de aanwezigheid van een alkaloïd geconstateerd 
(naast een spoor vluchtige olie en andere bestanddeelen). 
Ook Dr. W. G. Boorsma is het niet gelukt, dit alkaloïd ^nyctonthine 11 
terug te vinden. (Zie deze Mededeelingen XYIII, 31.) 
CHIONANTHUS L. 
Chionanthus ramiflora Roxb. 
De wortelbast van Chionanthus virginica L., die in de U. S. o. a. tegen 
geelzucht aanbevolen is en wiens invloed op de galsecretie door Tcheltzoff 
is onderzocht, staat als saponinehoudend te boek. 
In de bladen werd een bitter alkaloïd gevonden, dit geeft met 
tannine, Mayer’s oplossing, jood-jood-kalium en pikrinezuur goede 
praecipitaten. Toorts bevatten de bladen een smakelooze hars, eene 
bitterstof, die in water gemakkelijk oplost, en tannine. 
In den bast werden volgens de kalk-alkoholmethode slechts sporen 
alkaloïd gevonden. 
In de bladen van Chionanthus montana Bl. vond Dr. W. O. Boorsma 
(l c.) een weinig bitterstof en sporen alkaloïd. 
