— 130 
In verdund en ook in sterk zwavelzuur lossen de kristallen met 
geelroode kleur op, in salpeterzuur roodbruin. In zwavelzuur, dat 
een spoor salpeterzuur bevat, in Fröhde’s reagens en in zwavelzuur-f- 
bichromas kaücus is de kleur blauwviolet; deze kleur verdwynt 
spoedig, het mengsel wordt dan roodbruin. 
Eene oplossing van het alkaloïd in verdund zwavelzuur 1:1000 
is hoog geel van kleur, smaakt zwak bitter en geeft met natrium- 
hydroxyde een neerslag, dat onoplosbaar is in overmaat van loog. 
De grootste verdunning, waarbij de oplossing van het alkaloïd 
(10 c.c.) nog troebeling geeft met Mayer’s oplossing, is 1:250000. 
De gele kleur is nog waar te nemen bij eene sterkte van 1:150000. 
Het bruine alkaloïd is zwak toxisch. Van het totaal alkaloïd der 
L. kalocarpa (zie „Eerste Verslag”, blz. 60) bepaalde ik de dosis 
lethalis voor eene Bufo op 7 en voor een kip op 30 mgr. 
Tabernaemoiitana Wallichiaiia Steud. 
Terwijl 7'. sphaerocarpa Bl. (*) in het vorige verslag het onder- 
werp is van eene meer uitvoerige mededeeling (**) (blz. 65 — 67), 
wordt aldaar (blz. 67) aangaande de hier beoogde soort slechts op- 
gemerkt: „ T . W allichiana Steud. is eveneens alkaloïdhoudend”. 
Van dit alkaloïd bleek nu in de bladen slechts 0,1 °/ 0 aanwezig, 
dus slechts half zooveel als in T, sphaerocarpa ; de bast echter leverde 
het aanzienlijk gehalte van 0,8 °/ 0 . Het alkaloïd lost slechts in sporen 
op in bijtende en koolzure alkaliën; het is door aether gemakkelijk 
en volledig uit te schudden. 
(*) Aangaande dit alkaloïd zij hier nog opgemerkt, dat men het door kaliloog 
uit de oplossing kan neerslaan. Het is niet gelukt, Tabernaemontana-aWiadöid 
anders dan als eene amorphe vernis te bereiden. Voor Bufo bleek de dosis 
mortalis der gezuiverde basis 2 mgr. Bij een kip 30 mgr. ingespoten volgde 
de dood binnen 5 minuten. Het is een hartvergift. 
Vermeld zij hier, dat in den Yohimbehe-bast van Kamerun, die van eene 
Tabernaemontana wordt afgeleid, door K. Spiegel twee alkaloïden zijn aangetoond 
(Chemiker Zeitung 1896, No. 97.) Later is deze afkomst in twijfel getrokken 
en de bast aan eene Rubiacea (?) toegeschreven. (Ber. Pharm Ges. 1897, 279.) 
(**) Het alkaloïd der Tabernaemontana sphaerocarpa is in 1891 in Plugge’s 
laboratorium te Groningen onderzocht door den heer J. S. Meulenhoff. Ook 
aan dezen in het echter niet gelukt, de basis anders te verkrijgen dan als een 
lichtgeel gekleurd amorph poeder van groote giftigheid. 
