— 139 — 
tijger niet veel vergift heeft binnengekregen, hij er weder van herstellen 
kan Mij zijn toch gevallen bekend, waarbij buiten twijfel door den 
tijger vergiftigd vleesch gegeten en toch verder geen spoor van den 
patiënt te vinden was.” 
Bij een hond, die zich te goed gedaan had aan het voor tijgers met 
wali kambing gepraepareerde lijk van een buffel, merkte de heer Kerk- 
hoven de volgende verschijnselen op: „De hond braakte veel, werd allengs 
verlamd en bleef verstyfd en als wezenloos 3 a 4 dagen liggen; hij 
herstelde daarop langzamerhand ” 
In het boven geciteerde Nat. Tijdschr. v. N. I. worden evenzoo eenige 
opgaven gevonden aangaande de hevige werking van met wali kambing 
vergiftigd vleesch: „In de meeste gevallen wordt de tijger op 100 tot 
150 passen afstands van de plaats, waar het ontzielde voorwerp (het 
vergiftigde lijk) ligt, dood of zieltogend gevonden. Zjjn muil, vol bloed 
en schuim, is opengesperd; de grond is door zijne klauwen omgewroet 
en in het geheel heeft de tijger alle kenmerken van aan verschrikkelijke 
krampen in de ingewanden te zijn gestorven. Het eerste, wat de tijger 
na het gebruik van bovengenoemd middel voelt, is eene zware duize- 
ligheid, welke hem zelfs het vermogen beneemt om zich te weer te stellen, 
ingeval hij in dien toestand wordt aangetroffen.” 
De inlander verhaalt wel, dat door wali kambing vergiftigde dieren 
herstellen, indien zij een bloedende wond bekomen of hun opzettelijk 
bloed wordt afgetapt; afdoende bewijzen voor deze bewering zouden nog 
moeten aangevoerd worden, evenals voor de meening, dat menschen, 
apen, en in het algemeen dieren, „die bij het eten de voorste ledematen 
gebruiken,” geen hinder van het vergift zouden hebben. Wel schijnt, 
zooals uit het vervolg zal blijken, niet voor alle dieren de toxiciteit even 
groot te zijn. Men houde hierbij echter in het oog, dat het materiaal 
niet altijd even werkzaam is; de heer Kerkpoven b. v. maakt gewag 
van het feit, dat het in de Preanger moeielijk is, goede wali kambing 
te krijgen. 
Naar het werkzaam bestanddeel van wali kambing is indertijd een 
onderzoek ingesteld door Bosscha, die (Mbl. v. Natuurwsch. VIII, No. 3) 
tot de conclusie kwam, dat de vergiftige stof coniïne zijn zou. Zooals 
reeds in het Jaarverslag van ’s Lands Plantentuin over 1890 is mede- 
gedeeld, heeft het nader onderzoek deze meening niet bevestigd, maar 
is als eenig toxisch beginsel eene harsige, stikstofvrije stof (sarcolobid) 
gevonden, die wel is waar in giftwerking met coniïne overeenkomt. 
Hieronder volgen de bijzonderheden van het onderzoek. 
Yooraf werd door vergelijking met herbarium-exemplaren gecon 
