— 166 — 
ALSEODAPÏÏNE Nees. 
Alseodaplme excelsa Bl. 
De bast levert met verdunden spiritus eene zeer slijmige tinctuur. 
Deze werd tot droog gebracht, met absoluten alkohol uitgekookt en 
verder volgens Stas-Otto op alkaloïd onderzocht. Een bitter sma- 
kend alkaloïd is aangetoond, dat goed in aether, niet in overmaat 
van kaliloog oplosbaar is, en zeer duidelijk de algemeene reacties geeft. 
Dit alkaloïd is toxisch voor padden, veroorzaakt krampen der ex- 
tremiteiten; de doodelijke dosis schijnt echter vrij hoog te zijn. 
In de bladen kon volgens de kalk-chloroform-metkode geen alka- 
loïd worden geconstateerd. 
Alseodaphne semicarpifolia Nees. 
Fijn poeder van stambast werd met azijnzuurhoudenden spiritus 
tot extract gebracht, dit met water geëxtraheerd en de waterige 
vloeistof, na in zuren staat met aether gewasschen te zijn, alkalisch 
gemaakt met koolzure soda, waarop het aldus in vrijheid gestelde 
alkaloïd in aether werd opgenomen. 
De bast bevat veel weeke hars van zwak bitteren smaak. Het 
alkaloïdgehalte is echter gering en zal 0,l°/ o bedragen. Ook in de 
bladen is eenig alkaloïd aanwezig. Eene oplossing van dit alkaloïd 
(1 : 200) smaakt brandend en bitter en geelt de algemeene reacties 
met jood-joodkalium, Mayer’s oplossing, pikrinezuur, kwikchloriede, 
platinachloriede, bichromas kalicus, sulfocyaankalium en tannine. De 
kleur met Fröhde’s reagens is blauw, naar violet zwemend, met 
salpeterzuur donker bruinrood, met zwavelzuur roodviolet; bevat 
het zwavelzuur een minimaal gehalte salpeterzuur, dan is de kleur 
blauw, bij een iets hooger gehalte, b-v. 7,% is de kleur der reac- 
tie, evenals met zuiver salpeterzuur, 'bruinrood. Van dit alkaloïd 
werd bij een kip 35 mgrm. en bij eene padde 10 mgrm ingespoten ; 
in beide gevallen trad slechts voorbijgaande intoxicatie met spoedig 
herstel in; er was wel verhoogde prikkelbaarheid, maar geen stijf- 
kramp waartenemen. 
