— 170 — 
Uit de bladen werd een spiritueus extract gemaakt, dit met zwa- 
velzuur-houdend water behandeld en de waterige vloeistof, na alka- 
lisch gemaakt te zijn, met aether uitgeschud: een kleurloos en kris- 
tallijn alkaloïd bleef als verdampingsrest van den aether achter. 
Ook in den bast kon dit alkaloïd aangetoond en volgens de kalk- 
alkohol-methode geïsoleerd worden. 
Uit de waterige oplossing zijner zouten wordt het alkaloïd door 
natronloog afgescheiden in den vorm van witte vlokken, onoplos- 
baar in overmaat van het alkali, gemakkelijk oplosbaar in aether, 
De 1%-oplossing in water smaakt scherp bitter, in de keel bran- 
dend, en geeft sterke neerslagen met pikrinezuur-oplossing, Mayer’s 
vloeistof, jood-joodkalium, tannine, kwikchloriede, platinachloriede en 
voorts zoowel met ammonia als met de vaste alkaliën. Het alka- 
loïd geeft geene kleurreacties met zwavelzuur (hetzij zuiver of sal- 
peterzuur-houdend) of salpeterzuur en lost met gele kleur in Fröhde’s 
reagens, met rosé kleur in furfurol-zwavelzuur op. Bij de te Bui- 
tenzorg verrichte voorloopige toxicologische proeven, bleek het alka- 
loïd zeer giftig. De dosis lethalis bedroeg voor eene padde 2 mgrm., 
voor een kip 20 mgrm. (bij subcutane injectie). De vergiftigings- 
verschijnselen wezen op een ademhalingsgift. 
De proeven, die Prof. Plugge te Groningen met de geringe beschikbare 
hoeveelheid van dit alkaloïd (daphniphylline) (*) verrichtte, leidden hem tot 
(*) Prof Plugge schreei mij over daphniphylline, s. d. 13 Maart 1892, nog 
het volgende: „Ik geloof met de geringe hoeveelheid dezer stof niet ongelukkig 
te hebben geopereerd. Zelfs een uitvoeriger later onderzoek zal naar’t mij voor- 
komt geen belangrijke nieuwheden meer aan het licht brengen ... . Onder 
den mikroskoop zag ik in het door u gezondene geen duidelijke kristallen, 
maar wel groote kristalfragmenten of stukken van eene heldere afgeschraapte 
massa. Om de stof te kunnen inspuiten moest ik haar in oplossing brengen. 
Daarbij is mij voorgekomen dat het alkaloïd slechts zeer zwakke alkalische 
eigenschappen vertoont, de met zoutzuur ingedampte oplossing liet een rest 
terug, die na goed gedroogd te zijn toch weder eene zuur reageerende op- 
lossing gaf. Ook zag ik bij de indamping met zoutzuur een troebeling ont- 
staan en trad een zware eenigszins bedwelmende reuk van aetherische olie 
op, zoodat ik eene ontleding (splitsing) vreesde. Bij de indamping tot droog 
van de zoutzuur-oplossing zag ik in de massa mooi paarsch gekleurde gedeel- 
ten; misschien zit daarin eene kleurreactie voor daphniphylline. 
. . . .Met het oog op de vele onderzoekingen voor den Buitenzorgschen tuin heb 
ik nu eene muizenkweekerij laten aanleggen. Soms gelijkt mijn privaat labo- 
ratorium op een museum van Natuurlijke historie, en loopen er (vergiftigde) 
konijnen, kippen, duiven, cavia’s, muizen en kikkers te gelijk rond......” 
