— 172 — 
komt mij voor toch van het grootste gewicht te zijn, en is, z. a. ik reeds 
opmerkte, toereikend om de waargenomen verschijnselen aan het hart: 
verminderde snelheid en kracht der contracties, eindigende met stilstand 
in diastole en volkomen onprikkelbaarheid der spiervezelen, te verklaren. 
Verder blijkt uit het onderzoek van de vergiftige stof nog het volgende : 
2°. Daphniphylline veroorzaakt vermindering, onregelmatigheid en ten 
slotte stilstand van de ademhaling. 
3°. Van het centraal zenuwstelsel schijnen slechts de hoogere, in het 
cerebrum gelegen centra een invloed te ondervinden, die zich in traagheid, 
somnolentie en vermindering van spontane bewegingen uit. 
Daar de sub 2°. en 3°. bedoelde invloeden eerst tengevolge van doses 
vergift optreden, die vooral het hart aandoen, is het niet uitgemaakt 
of die verschijnselen als gevolg eener directe giftwerking, dan wel middellijk, 
tengevolge van den gewijzigden bloedsomloop, optreden. 
4°. Medulla spinalis , peripherische zenuwen , dwarsgestreepte en gladde 
spiervezelen schijnen geen invloed van het vergift te ondervinden. 
5°. Bij kikvorschen zag ik meermalen pupilvernauwing gedurende de 
vergiftiging optreden, doch na directe indroppeling van een daphniphylline- 
oplossing in het oog van konijnen zag ik nimmer myosis ontstaan. 
6°. Van een invloed op de secretie zag ik alleen bij enkele kikvorschen 
een duidelijk verhoogde slijmafscheiding der huid. 
Voor de beantwoording van een aantal vragen betreffende de physiologi- 
sche werking van dapknipbylline zijn nog andere onderzoekingen noodza- 
keljjk, zoo ook om een antwoord te kunnen geven op de vraag, of 
daphniphylline eenige toekomst als geneesmiddel heeft. Voor de laatst- 
bedoelde vraag behoort vooral te worden onderzocht of het vergift in 
kleinere doses en bij warmbloedige dieren een aan de verlammende 
werking voorafgaanden, stimuleerenden invloed op het hart uitoefent, 
verder welke zijn invloed is op de vaten en bloedsdrukking, terwijl ten 
slotte de proefnemingen van den therapeut daaromtrent moeten beslissen. 
Goughia neilg’lierrensis WiGHT(Icones 1878 — 79), welke soms even- 
eens tot het geslacht Daphniphgllum Bl. gerekend wordt, bevat geen 
alkaloïd, maar eene door chloroform, moeielijker door aether, uit te 
schudden bitterstof van niet-glucosiedischen aard, die door tannine 
en door loodacetaat wordt neergeslagen. 
PIERARDIA Roxb. 
Picranlia racemosa Bl. 
Uit de bladen krijgt men, volgens de methode van Stas-Otto te 
werk gaande, eene geringe hoeveelheid zwak bitter alkaloïd, dat door 
