— ISO — 
Onderzoekingen, reeds in het begin dezer eeuw ondernomen, hebben 
deze tegenstrijdigheden deels uit den weg geruimd, en aan de eene zijde 
aangetoond, dat de boom geene \ergiftige dampen verspreidt, zoodat aan 
het verzamelen van het melksap geen gevaar verbonden is, aan den an- 
deren kant, dat het versche melksap zelf wel degelijk de toxische ei- 
genschappen van het daaruit bereide pijlgift bezit (Horsfield, Yerh. Bat. 
Gen. VII). 
Wel schijnt het een feit te zijn, dat er boomen van dit geslacht bestaan, 
wier sap niet of weinig werkzaam is. Rumphius onderscheidde reeds (H. 
A. II, 263) „Arbor toxicaria mas” (oepas lalaki) van „Arbor toxicaria 
femina” (oepas parampoean) en Blume heeft deze beide als twee verschil- 
lende soorten, Anüaris toxicaria en A. innoxia , beschouwd. De botanische 
verschillen eischen echter nader onderzoek; voorloopig is het niet zeker, 
dat deze verdeeling kan gehandhaafd blijven. 
Als werkzaam bestanddeel is uit het melksap een kristallijn lichaam, 
antiarine , door Mulder afgezonderd en later ietwat nader onderzocht 
door Wefers Bettink, die voorts twee niet kristallijne, misschien niet 
enkelvoudige, stoffen, oepaïne en toxicarine, vond. In 1896 is eene geheel 
nieuwe studie dezer belangrijke plant verschenen van Kiliani (Archiv der 
Pharmacie 1896, S. 438), die in de eerste plaats het glukosied antiarine 
chemisch gedefinieerd heeft, en voorts beschrijft aard en samenstelling 
van twee andere bestanddeelen van het melksap, nl. antiarol en antiarhars. 
De hieronder beschreven proeven betreffen in hoofdzaak den graad 
der giftigheid van antjar-sap voor verschillende dieren. 
De bladen werden met negatief resultaat volgens de methode 
Stas-Otto op alkaloïd onderzocht. 
Eene hoeveelheid extract uit 2 gram bladpoeder gaf, bij eene kip 
geïnjicieerd zijnde, geenerlei intoxicatie. De bladen geven een slijmig, 
looistof houdend decoct van niet bitteren smaak. Voor visschen is de 
toxiciteit van het decoct der gedroogde bladen 1:750. De bast bevat 
een door amylalkohol uit eene waterige oplossing van het spiritueus 
extract uitteschudden bitterstof (grens der bitterheid 1 op 40.000), 
die door looizuur en basisch loodacetaat praecipiteerbaar is, en 
weinig giftig schijnt. 
Alleen uit den hoofdnerf en den bladsteel ziet men op de snij - 
vlakte sporen van melksap voor den dag komen. 
Wat de intensiteit der werking van onvermengd, versch verzameld 
Antiaris-sapy van een krachtig ontwikkelden boom aangaat, werden 
de volgende proeven verricht: 
