plaats heeft, wordt hiertoe gebruik gemaakt van speciaal inge- 
richte klopraderen, die machinaal in beweging worden gebracht. 
In het klein geschiedt dit kloppen door de vloeistof goed te roeren 
en herhaaldelijk middels een scheppertje op en aanstonds weder 
uit te scheppen. De bewerking wordt zoo lang voortgezet totdat 
de vloeistof niet meer schuimt. Middelerwijl heeft zij eene bruin- 
achtige kleur aangenomen. Dan wordt zij met rust gelaten. Na 
drie of vier uren, soms langer, is de indigo of nila bezonken, 
terwijl het bovendrijvende water thans stroogeel wordt. 
In Midden- en Oost-Java wordt dit lohor in de Soendalanden 
tjikokomplmig genoemd. Dit water laat men veelal onbenut 
wegvloeien. Soms vangt men deze kwalijk riekende vloeistof 
voorzichtig op, om te trachten er door aanlenging met kalkwa- 
ter nog wat indigo uit te winnen. 
Het bezinksel wordt nu in eene pan na toevoeging van eene 
groote hoeveelheid water onder voortdurend roeren opgekookt, 
totdat er zich geen schuim meer vormt. 
Vervolgens wordt de massa door een doek gezeefd in daartoe 
bestemde vormen opgevangen. Deze vormen bestaan bij berei- 
ding voor de inlandsche markt uit kleine aarden potten of uit 
klapperdop, waarin men het water in de zon laat verdampen 
totdat er eene blauwe massa achterblijft. Soms droogt men de 
massa aldus in platte vierkante vormen, waardoor de indigo 
de gedaante verkijgt van koeken of plaggen. 
Instede van het eerst op te koken, gebeurt het vaak, dat 
men het bezinksel aanstonds door een doek zeeft en in vormen 
opvangt. 
Uit den aard der zaak beschikt men bij fabriekmatige berei- 
ding, waar men groote partijen tegelijk te verwerken heeft, 
over ruime gemetselde klopbakken en groote kookpannen. Voorts 
wordt daar de voor de Europeesche markt bestemde indigo, 
nadat deze gekookt en gezeefd is, langzaam tot blokken of koe- 
ken geperst, die daarna eene week of langer in de zon worden 
gedroogd. 
Ook in het groot wordt er van kalkwater gebruik gemaakt, 
om het bezinken der kleurstof te bevorderen. 
